A Queer Diaries

سوال‌های بنیادی

2012-02-15T22:00:00.002+03:30

ׁׁׁׁمن در زندگی آدم هدفمندی هستم، اهداف کوتاه‌مدت و درازمدت دارم، آنها را با دقت خاصی انتخاب می‌کنم، برایشان برنامه‌ریزی و تلاش می‌کنم و به بیشتر آنها هم می‌رسم. در سی سالگی، دانشجوی دکتری در یکی از بهترین دانشگاه‌های کانادا هستم، اقامت دائم کانادا را دارم، به سه زبان فارسی، انگلیسی و فرانسه مسلطم و مهمتر از همه تجاربی دارم که شاید خیلی‌ها در سن من آنها را نداشته‌باشند. در چند شهر و کشور مختلف زندگی کرده‌ام، سفرهای زیادی کرده‌ام، کتابهای زیادی خوانده‌ام و مسائلی را زندگی و تجربه کردم که باعث گسترش دید من شده‌اند. اگر چه که همیشه از حمایت مالی مادرم بهره‌مند بودم، اما خودم هم برای رسیدن به این اهداف و تجربیات زحمات زیادی کشیدم، سختی‌ها و مصائب زیادی را تحمل کردم و از چیزهای بزرگی هم گذشتم.

ׁׁׁׁهنوز هم بعد از این همه تجربه، میل شدیدی به کشف ناشناخته‌ها و نادیده‌ها دارم. از حالا به این فکر می‌کنم که بعد از فارغ التحصیلی‌ام شهر زندگی‌ام را عوض کنم، یا به کشوری جدیدتر و با فرهنگ و زبانی بیگانه‌تر نقل مکان کنم. گاهی از خودم می‌پرسم که چرا هیچ وقت با یک زندگی معمولی ارضا نمی‌شوم؛ چرا همیشه در زندگی دنبال چالش های نو می‌گردم، چرا برای من داشتنِ یک زندگیِ روتین یکنواخت و خسته کننده‌ست و چرا چند سال قبل به جای اینکه خارج رفتن را انتخاب کنم در تهران نماندم؟

ׁׁׁׁگرچه اصلا و ابدا از انتخاب‌هایی که در زندگی‌ام کرده‌ام پشیمان نیستم، اما جوابی هم برای این سوال‌ها نمی‌یابم.

کانادا

2012-01-12T21:35:00.005+03:30

ׁׁׁׁآمدن من به کانادا همراه شد با پایان قصه‌ام با میلاد؛ رابطه‌ای پنج ساله پر از فراز و نشیب و نزدیک به چهار سال زندگی مشترکمان زیر یک سقف در کشوری خارجی. نوشتن درباره‌ی رابطه‌ای که تمام شده کار راحتی نیست؛ خصوصا اینکه هر قصه‌ای دو طرف دارد و مسلما من نمی توانم بی طرفانه به آن نگاه کنم و اصلا قصدی هم ندارم به آن بپردازم. با این وجود، پایان هر رابطه‌ای برای هر دو طرف تلخ است و زخم‌هایی به جا می‌گذارد که التیامشان زمان می‌خواهد. خوشبختانه حالا بیش از یک سال و اندی از آن روزها گذشته، افسردگی ناشی از پایان رابطه خاتمه یافته و از رابطه‌ام با او دیگر چیزی غیر از خاطره باقی نمانده‌است. توانایی حفظ رابطه برای پنج سال و تجربه زندگی مشترک هرچند با پایانی تلخ، برای هر دوی ما اندوخته‌ای عظیم و تجربه‌ای ارزشمند است و به ما در رابطه‌های بعدیمان کمک خواهد کرد.

ׁׁׁׁاگر چه بنا بر درخواست میلاد با هم در ارتباط نیستیم، اما برایش آرزویی جز موفقیت و کامیابی در تمامی عرصه‌های زندگی ندارم.

آغازی دوباره

2011-12-13T00:51:00.004+03:30

ׁׁׁׁطبق معمول هر روز، دوست کِبکیم که از قضا او هم دانشجوی دکتری‌ست به دفترم آمد تا باهم چای بنوشیم. معمولا هنگام صرف چای از هر دری حرف می‌زنیم. این چند ده دقیقه و مصاحبت هر روزه‌ی با او - که گهگاه به چند ساعت هم رسیده‌است - خستگی ناشی از ساعات زیاد مطالعه و درس را برایم کم می‌کند. نمی‌دانم چطور شد که اشاره کردم من هم زمانی بلاگی داشتم که سالهاست در آن چیزی نمی‌نویسم؛ با اصرار از من خواست که وبلاگم را به او نشان دهم و قسمتهایی از آن را برایش ترجمه کنم. از نوشته‌هایم، لااقل آنهایی را که برایش ترجمه کردم، خوشش آمد و با شنیدن برخی از آنها اشک از چشمانش جاری گشت. این واکنش او انگیزه‌ای برایم شد که شاید گهگاهی نوشته‌ای، پستی و یا داستانی در این بلاگ خاک گرفته بگذارم و چراغ رو به خاموشی آن را روشن نگاه دارم.

پیوست: همین روزها سالگرد شش سالگی این وبلاگ هم هست.

نا امیدی

2008-05-06T13:55:00.001+04:30

ׁׁׁׁنمیدانم کجای زندگیام هستم؛ کنترلی بر زندگیام ندارم؛ مانند آن سواری میمانم که افسار از دستش در رفتهاست و اسبش بی توجه به او به هر سمتی روان است، گاهی یورتمه میرود و گاهی میتازد؛ توان آن را هم ندارد که افسارش را بیابد. دیگر انگار تسلیم زندگی شدهام و سر جنگی با آن ندارم، مانند گوسفندِ عیدِ قربان که هنگام سر بریدنش گَه گاهی جفتکی میپراند اما در چشمان رامَش میتوان پذیرش را دید. شاید زیاد تر از حدی که باید ضعیف شدهام؛ شاید مدتیست که به خود نپرداختهام؛ شاید هم فقط افسردگی ناشی از پایان رابطهام با میلاد است. نمیدانم اما هرچه که هست مرا از این احساس نااُمیدی گُریزی نیست. تا گذر زمان با من چه کند.

اشتباه

2008-04-24T12:12:00.002+04:30

ׁׁׁׁ"هیچ وقت با یک خوک کُشتی نگیرید زیرا به او احساس لذت دادهاید، اما خودتان را به کثافت آلوده کردهاید."

.... کثیف شدهام.

جشن زندگی

2008-02-22T23:50:00.008+03:30

ׁׁׁׁمانند هر شب ورزش میکنم و میدوم. موسیقی دلخواهم را گوش میکنم. فقط دو کیلومتر از پنج کیلومتر هر روزه را طی کرده ام، کمی خستهام با اینحال با خودم تکرار میکنم: "من میتوانم" و به دویدن ادامه میدهم. باران شروع به باریدن میکند و آرام آرام شدت میگیرد. قطراتش بر صورتم فرود می آیند و خیسم میکنند. آهنگ جدید خُوانِس (Juanes) شروع میشود، آن را زمزمه میکنم و فارغ از هر فکر و خیالی فقط میدَوَم. باران شدیدتر میشود؛ ناگهان دستانم را باز میکنم و اجازه می دهم تا باران با تمام قدرتش بر من ببارد. بی اراده میایستم و با آن آهنگ، بیقاعده میرقصم و شادی میکنم. سماع میکنم و دور خودم میچرخم. میگذارم ضرباهنگ از بدنم بگذرد اما از آن پیروی نمیکنم.

ׁׁׁׁنمیفهمم چقدر گذشته است. صدای بوق ماشینی مرا از خلسه بیرون میآورد؛ رانندهی ماشین لبخندی میزند و برایم دست تکان میدهد. نمیداند که من در آن لحظه زنده بودنم را جشن گرفته بودم. با لبخند به او پاسخ میدهم و دور شدنش را نظاره میکنم. تماس با "اکنون" آنچنان مرا شاد و سرخوش کرده که حتی برای لحظهای لبخند و احساس شادی از من دور نمیشود. با خود می گویم: "من خوشبختم".

احترام به خود

2008-02-04T18:38:00.001+03:30

ׁׁׁׁ تعطیلات کریسمس بهانهای شد تا سفر کوتاهی به ایران (تهران) داشته باشم. هرچند تهران در مدتی که من نبودم – به غیر از گرانی بیش از حد و تورم – تغییر آنچنان چشمگیری نکرده بود و آن تغییرات فقط به افتتاح یکی دو پل و نردهکشی خیابان ولیعصر محدود میشد، اما چیزی که برایم مسلم بود تغییر بسیاری بود که در خود من ایجاد شده بود. یادم میآید وقتی در سن هجده سالگی برای زندگی به تهران آمدم، تهران را شهر بزرگ و بی در و پیکری میدیدم که زندگی در آن و تعامل با مردمانش زرنگی و تجربهی خاصی میخواست که منِ شهرستانی از آن بیبهره بودم؛ هرچند که پس از چند سال زندگی در آن با زیر و بم زرنگی مردم آشنا شدم و دیگر سادگی و معصومیت شهرستانیام را نداشتم، اما شاید در بعضی مواقع آن میزان که باید به خودم احترام نمیگذاشتم و به اصطلاح بیش از حد لزوم برای دیگران مایه میگذاشتم.

ׁׁׁׁ زندگی در خارج از ایران و آشنایی با مردم اینجا که هرکدام از شهر، کشور و دین مختلفی هستند، به من این فرصت را داد که نکات مثبت زیادی را در آنان کشف کنم؛ به عنوان مثال آنها بر خلاف ایرانیها تعارفِ الکی نمیکنند، با خوشرویی مانع از تجاوز دیگران به حقوقشان میشوند و دنبال کسی نمیدوند. من هم سعی کردم که یاد بگیرم بیش از پیش خودم را دوست داشته باشم، بیشتر از گذشته به خودم احترام بگذارم و کاری برای دیگران نکنم که متعاقبا از انجام دادنش پشیمان شوم. از این رو پس از ورودم به ایران، با دوستانم تماس گرفتم و آمدنم را اطلاع دادم؛ اما تماس بعدی و قرار برای دیدار را به عهدهی آنها گذاشتم و پیگیری بیشتری ننمودم. خوشبختانه بیشترشان پی گیری کردند و تماس گرفتند و با هم ملاقات کردیم. اما چند نفر از دوستان نیز بودند که بهانه آوردند سرشان شلوغ است و نمیتوانند مرا ببینند که من نیز با خوشرویی و با چند دقیقه صحبت تلفنی دیدار را به سفرِ بعدی و زمانی مغتنم موکول نمودم. چند نفری از دوستانم هم که اصلا تماسی نگرفته بودند، بعد از چند هفته با ایمیل یا چت شکایت کردند که چرا بی خبر رفتم!

ׁׁׁׁ هرچند این نوع عملکرد من باعث شد که چند نفری از دوستانم را نبینم، اما حداقل این خوبی را داشت که اطرافیانم متوجه شدند من هم برای تداوم دوستی و ارتباط، شرایط خودم را دارم و همیشه دربست در اختیار آنها نخواهم بود. از نظر من روابط اجتماعی افراد از هر نوع و به هر شکلی که میخواهد باشد، بسان جادهای دو طرفه است که در این راه من بر خلاف گذشته قدم بیشتری از طرف مقابلم بر نخواهم داشت.

ایمان

2008-01-22T17:15:00.000+03:30

ׁׁׁׁمدتهاست که دیگر نمینویسم، نه در وبلاگم و نه در دفترم؛ مدتهاست که دیگر نمیخوانم، نه وبلاگی و نه کتابی؛ مدتهاست که حتی حرف هم کم میزنم، نه با دوستانم و نه با میلاد. اما مدتهاست که زیاد فکر میکنم، در خودم چرخ میزنم، هزاران سوال از خودم میپرسم، خودم را محاکمه میکنم و تصمیم هایی میگیرم که آنها را انجام نمیدهم. در دور تسلسلی افتادهام که نمیتوانم از آن بیرون بیایم. ضعیف شدهام. اما هنوز آن روزبهی قدرتمند و مصمم در من زنده است و من میتوانم با اتکا به آن خودم را باز یابم. شاید باید مدتی وقت بگذارم و اره هایم را تیز کنم، شاید باید به مسافرتی بروم و شاید فقط باید بگذارم که زمان بگذرد. اما مطمئنم که این بار نیز موفق خواهم بود.

بیل را بکش

2007-11-02T00:54:00.000+03:30

ׁׁׁׁ

ׁׁׁׁاحتمالا فیلم Kill Bill (بیل را بکش) را دیدهاید. ماجرای فیلم، موضوع زنیست که در روز عروسیاش توسط نامزد سابق خود – که تروریستی حرفهایست - تیرباران میشود، اما نمیمیرد، در کما فرو میرود و بعد از چند سال، هنگامی که از بیهوشی در می آید برای انتقام از او اقدام میکند و موفق هم میشود.

ׁׁׁׁصحنهی پایانی فیلم، جایی که "بئاتریس کیدو" بالاخره "بیل" را پیدا می کند ، از وی درباره علت کارش میپرسد. بیل نیز جواب میدهد: من آدمکشی حرفهای هستم، آیا اینقدر واکنش من برایت غیر منتظره بود؟ بئاتریس میگوید: اگر بپرسی که قادر به انجام آن کار بودی جواب میدهم البته که بودی، اما هیچ وقت فکر نمیکردم که بخواهی و یا بتوانی آن را با من انجام بدهی و مرا نیز بکشی؛ بیل خندهای میکند و پاسخ میدهد: واقعا متاسفم ولی اشتباه کردی.

ׁׁׁׁحالا شرایط من نیز مانند بئاتریس است. میدانستم میتواند اما فکر نمیکردم بخواهد یا بتواند با من اینکار را بکند....

ׁׁׁׁ

ׁׁׁׁ
اشتباه کردم.

"Bill: I'm a killer, I'm a murdering bastard, you know that. And there are consequences to breaking the heart of a murdering bastard. You experienced some of them.
Was my reaction, really, that surprising?

Beatrix: If, it was. Could you do what you did? Of course you could. But I never thought you would, or could, do that to me.

Bill: I'm really sorry, Kiddo, but you thought wrong."

The Secret Diary

2007-10-16T21:44:00.000+03:30

ׁׁׁׁ

ׁׁׁׁیادم میآید که روز یکشنبه بود و آن مرد سیگارفروش نمیخواست آن {دفترچه} را به من بفروشد، به من گفت: ممنوع است، آن وقت حس کردم که هرطور شده باید صاحب آن دفترچه بشوم، امیدوار بودم که در این دفترچه به آرزوی پنهانی و همیشگی خودم برسم و باز «والریا» باشم ولی بیقراری و آشوب من هم از همان موقع شروع شد؛ تا آن روز حافظهای قوی نداشتم. شاید به خاطر دفاعی بود که از خودم میکردم، بهتر است خودمان را گول زده و بگوییم زندگی سفریست مشکل و طولانی که در آن ساعتی بعد از ساعت دیگر چیزی به اسم امید همراه ما میآید و با تمام کوششی که میکنیم هرگز موفق نمیشویم که این امید به موفقیت بپیوندد. سالها از روزهای بیشماری تشکیل شدهاند که در یک چشم بههم زدن میگذرند و من دلم میخواهد که هنوز برای خوشبخت شدن وقتی پیدا کنم. در این دفترچه زندگی من که همیشه صرف دیگران شده است با این صفحات و نوشتههایم به روی من سنگینی میکند. گوئیدو حق دارد وقتی میگوید که من خودم به دیگران اجازه میدهم زندگی مرا خورد کنند و از بین ببرند؛ در حقیقت دیگر به وظایف همسری و مادری خود بستگی ندارم؛ عشق را هم چیز مسخرهای میپندارم ... (دفترچه ممنوع، آلبا دسس په دس، ترجمهی بهمن فرزانه)

ׁׁׁׁجدیداً کتابی به دستم رسید به نام "دفترچه ممنوع" از "آلبا دسس په دس"، کتاب دربارهی زنیست میانسال و کشمکشهای درونی او برای بدست آوردن استقلال فردی و حریم خصوصیاش که سالهاست آنها را فدای شوهر و فرزندان خود کردهاست. کتابیست روان و زیبا و با ساختاری منسجم. اما دلیل آوردن این چند خط از آن کتاب در اینجا، نه از روی موافقت با آن، بلکه برای به خاطر سپردن نحوهی نگرش آن زن به زندگیست. میخواهم مانند لقمان که ادب را از بی ادبان میآموزد، با بهیادآوردن اشتباهات آن زن، همواره به خود یادآور شوم که میتوانم نه تنها هر روز بلکه هر ثانیه خوشبخت باشم؛ برای خودم حریم خصوصی داشته باشم؛ به خودم دروغ نگویم؛ به خودم احترام بگذارم و مهمتر از همه اینکه عاشق باشم.

نقدی بر این کتاب
نقدی دیگر

Sex and the City ...

2007-08-30T18:57:00.000+03:30

... Later that day,
I got to thinking about relationships.

There are those that open you up to something new and exotic...
those that are old and familiar...
those that bring up lots of questions...
those that bring you somewhere unexpected...
those that bring you far from where you started...
and those that bring you back.

But the most exciting, challenging,
and significant relationship of all...

is the one you have with yourself.

And if you find someone
to love the "you" you love...

...well, that's just fabulous.

(Sex and the city, Season 6, Episode 20, The last scene)

از هر دری سخنی

2007-07-25T11:09:00.000+03:30

ׁׁׁׁ1- هیچ کتابی برای خواندن ندارم. دیگر پیشبینی ایناش را نکردهبودم. سفارت ایران هم که فکر کنم حتی حقوق کارمندان خود را ندادهاست، هیچ کتاب بدرد بخوری برای عرضه ندارد. آخرین کتاب خریداری شدهی آنجا دیوان خمینیست و تاریخ روزنامهی میز اتاق انتظار مربوط به ماهها پیش است؛ حتی جدولی هم برای حل کردن ندارم؛ جداول روزنامههای ایران و جام جم را پرینت میکنم و حل میکنم. قرار است مادرم بعضی از کتابهایم را برایم پست کند.

ׁׁׁׁ2- زبان انگلیسیم به شدت در حال افول است، آنقدر ایرانی در دانشگاه زیاد است که به قول بچهها اینجا شعبهای از دانشگاه تهران است که به چند دانشجوی خارجی هم پذیرش دادهاست! جز در سوپر سر کوچه که او هم چند کلمه فارسی میداند، جای دیگری انگلیسی صحبت نمیکنم. ایرانیها در همه جا زیادند!

ׁׁׁׁ3- فیلمهای "اسپایدر من 3" و "ترانسفورمرز" را در سینما دیدم؛ هر دو فیلم مناسب گروه سنی ب و ج بود! و چقدر اینجا برای دیدنش سر و دست میشکنند! و چقدر سینماها مدرن و مجهز است. هر چند کلا هالیوود و من تعامل زیادی با هم نداریم اما من بیشتر برای دیدن سینما به سینما میروم تا فیلم.

ׁׁׁׁ4- علیرضا افتخاری آلبوم جدیدی به نام "قلندروار" به بازار ارائه داد. افتخاری مدت هاست در زمینهی موسیقی تلفیقی کار میکند و به نظر من این آلبوم پخته ترین آلبوم او در این سبک است. آهنگ بوی زنجیر (56k) بسیار زیباست. (128k)

ׁׁׁׁ5- دوری از میلاد برایم سختتر شدهاست؛ زیرا که این دوری به سبب تغییرات من در این مدت کوتاه بعد روحی نیز پیدا کردهاست. البته قرار هم نیست همیشه افکارمان شبیه هم باشد و نظراتمان یکسان؛ مهم اینست که این تفاوتها را بشناسیم و همدیگر را درک کنیم، گاهی او بیشتر و گاهی من.

بدون شرح

2007-07-17T21:11:00.000+03:30

ׁׁׁׁباز هم اندراحوالات ما ...

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر میکنندׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁ

ׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁچون به خلوت میروند آن کار دیگر میکنند

مشکلی دارم ز دانشمند مجلس بازپرسׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁ

ׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁتوبه فرمایان چرا خود توبه کمتر میکنند

رند شیراز

2007-07-06T09:06:00.000+03:30

ׁׁׁׁاندر احوالات ما ...

گل در بر و می در کف و معشوق به کام استׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁ

ׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁسلطان جهانم به چنین روز غلام است

گو شمع میارید در این جمع که امشبׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁ

ׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁدر مجلس ما ماه رخ دوست تمام است

در مذهب ما باده حلال است ولیکنׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁ

ׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁبی روی تو ای سرو گل اندام حرام است

گوشم همه بر قول نی و نغمه چنگ استׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁ

ׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁچشمم همه بر لعل لب و گردش جام است

در مجلس ما عطر میامیز که ما راׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁ

ׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁهر لحظه ز گیسوی تو خوش بوی مشام است

از چاشنی قند مگو هیچ و ز شکرׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁ

ׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁزان رو که مرا از لب شیرین تو کام است

تا گنج غمت در دل ویرانه مقیم استׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁ

ׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁهمواره مرا کوی خرابات مقام است

از ننگ چه گویی که مرا نام ز ننگ استׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁ

ׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁوز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نام است

میخواره و سرگشته و رندیم و نظربازׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁ

ׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁوان کس که چو ما نیست در این شهر کدام است

با محتسبم عیب مگویید که او نیزׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁ

ׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁپیوسته چو ما در طلب عیش مدام است

حافظ منشین بی می و معشوق زمانی

کایام گل و یاسمن و عید صیام است

ساعت آخر

2007-05-14T11:09:00.000+03:30

ׁׁׁׁچندان بدرقه کنندهای نداشتم، اما تمام کسانی که در زندگی برایم مهم هستند، آنجا بودند. مادرم، خواهرم، برادرم و میلاد. خداحافظی با آنها برایم سخت بود، اما نگذاشتم بغض فروخوردهی آنها با ناراحتی من باز شود. آنقدر تحویل چمدانهایم و پرداخت اضافهبار طول کشید که دیگر وقت زیادی هم برای خداحافظی نبود. روی تک تکشان را بوسیدم. دلم برایشان تنگ میشود.

ׁׁׁׁزوج جوانی در کنارم مینشینند، انگار آنها هم خداحافظی برایشان سخت بودهاست. شوهر - که اختلاف سنی کمی هم با من دارد - برایم از مشکلات دوری از پدر و مادرش میگوید و اینکه در نبودش چین و چروک صورت مادرش دوچندان شدهاست. چشمانم را میبندم و فکر میکنم؛ به صورت مادرم، و به اینکه آیا در نبودم صورت او نیز پیرتر میشود؟

ׁׁׁׁباید چند ساعتی در سالن ترانزیت منتظر بمانم، هواپیمای دیگر و سفر چندساعتهی دیگر. در فریشاپ فرودگاه بیدر و پیکر میچرخم. خانمی جوان به من کرم ضد چروک عرضه میکند. موبایلم زنگ میخورد؛ مادرم نگرانم است؛ جوابش را میدهم و موبایل را قطع میکنم؛ به خانم فروشنده میگویم احتیاجی ندارم اما با اصرار میگوید برای "مادرت بخر". نگاهی به خانم فروشنده میکنم، دیگر نمیتوانم بغضم را کنترل کنم:

.... میگریم.

خوشبختی

2007-04-19T21:40:00.000+03:30

ׁׁׁׁدر تمام عمر عزیز به غلط آموختهایم (متاسفانه هنوز میآموزیم و به دیگران نیز آن را آموزش میدهیم) که زندگی بر ما جاری است و ما مغلوب زندگی هستیم و تنها شانس باید آورد تا خوشبخت باشیم؛ خوشبختی را فقط برای عدهی معدودی میدانیم و خوب یاد گرفتهایم که در زندگی نقش قربانی را بازی کنیم؛ به اندک شادی دنیا خوش باشیم و خدای را هزار مرتبه برای آن اندک خوشی شکر کنیم، چرا که او را مسبب شادی و غم خود میدانیم؛ فراموش کردهایم خوشبختی، آزادگی، فراوانی و سعادتی را که او یا دیگران برایمان به ارمغان بیاورند، دوباره خواهند توانست از ما بازش ستانند؛ یاد گرفتهایم که اجازه دهیم ما مغلوب شرایط باشیم به جای اینکه شرایط را به نفع خود تغییر دهیم و نمیدانیم که خوشبختی زادهی شرایط و محیط و انسانهای اطراف ما نیست، بلکه خوشبختی احساسی درونی ست.

ׁׁׁׁبیاییم چشمهایمان را دگر باره بشوییم :

- بیاییم که بیش از پیش مسئولیت خود، رفتارها و افکارمان را بپذیریم و از آن شادمان باشیم؛ بدانیم شادی آنچیزیست که خود، از درون و بر اساس احترام به خود، انسانها و طبیعت کسب میکنیم.
- به یاد خود بیاوریم، دراز مدتی است که دیگر کودک نیستیم و به خود یاد آوری کنیم از بخشیدن، دهش و کمک کردن لذت ببریم تا گرفتن، متوقع بودن و تکیه دادن به دیگران.
- خوبست بدانیم، بیش از آنکه تصورش را بتوان کرد، زندگی در دست ما است؛ زندگی محصول افکار، احساسات و رفتار هایی است که هر روز انجام می دهیم و به آن خو گرفتهایم.
- و به یاد بیاوریم به عنوان یک انسان بالغ و مسئولیت پذیر می توانیم به جای در انتظار بهار، شادی و خوشبختی بودن، خود قادریم که آنها را بیآفرینیم.

هجرت

2007-04-06T13:05:00.000+03:30

"کفش‌هایم کو،
چه کسی بود صدا زد: سهراب؟
...
شب خرداد به آرامی یک مرثیه از روی سر ثانیه‌ها می‌گذرد
و نسیمی خنک از حاشیه سبز پتو خواب مرا می‌روبد.
بوی هجرت میآید:
بالش من پُر آواز پَر چلچله‌هاست."

ׁׁׁׁلحظهی رفتن نزدیکست. به زودی برای چند سال یا شاید هم برای همیشه ایران را ترک خواهم کرد. خواهرم حتی با فکر کردن به رفتن من گریهاش میگیرد؛ مادرم مانند همیشه خوددار و صبور است، از چهرهاش نمیتوان چیزی خواند و برایم سبزی قورمهسبزی خشک میکند؛ برادرم به درستی تصمیم من مشکوکست، مدام راه حل های دیگر را تکرار میکند و مطمئن است که دستگیری ملوانان بریتانیایی بر صدور ویزایم تاثیر خواهد گذاشت؛ اما من، اضطرابی ندارم؛ با شادی کارهای مربوط به رفتنم را انجام میدهم؛ در تصمیم خود قاطعم و مطمئنم با توجه به شرایط بهترین گزینه را انتخاب کردهام. میلاد عزیزم نیز چند ماه بعد از رفتنم به من ملحق خواهد شد.

"بايد امشب بروم.

بايد امشب چمداني را
که به اندازه پيراهن تنهايي من جا دارد، بردارم
و به سمتي بروم
که درختان حماسي پيداست،
رو به آن وسعت بي‌واژه که همواره مرا مي‌خواند.
يک نفر باز صدا زد: سهراب
کفش‌هايم کو؟"

سال نو

2007-03-23T11:38:00.000+03:30

ׁׁׁׁ سال هشتاد و شش را با آرامشی عمیق آغاز میکنم، مادرم طبق معمول همه سال اشک از چشمانش سرازیر میشود و برای همهمان آرزوی خوشبختی و سعادت میکند. نمیدانم در این ترافیکِ تلفنیِ لحظهی تحویل سال برادرم چطور شمارهی خانهمان را میگیرد و به ما تبریک میگوید. میلاد عزیزم خوابست و شب قبل به هم تبریک گفتهایم. باران نمنم میبارد و من شاید اولین سالیست که بی اضطراب سال را تحویل میکنم. به زودی به تمام آرزو های چند سال اخیرم میرسم و حتی صبر کردن برای آن هم برایم لذت بخش است. به زودی با میلاد عزیزم در جایی دیگر زندگی جدیدی را شروع خواهم کرد، آرزویی که سال پیش آنرا ناشدنی میدانستم. هرچند برای این اهداف قیمتی گزاف پرداختم و سعی و تلاش زیادی کردم، اما تنها عامل موفقیتم را اعتماد به خودم و شناخت کافی از هدفم میدانم. مطمئنم سال جدید سالی پر از شادی و خوشحالی برایم خواهد بود. برای یکایک شما دوستان عزیزم در سال جدید آرزومند بهترینها هستم.

خداحافظی وآخرین نوشته میلاد

2007-02-21T01:10:00.000+03:30

ׁׁׁׁ سلام به همگي دوستاي خوبم. راستش کاري رو که خيلي وقته براتون تو وبلاگم مينوشتم که ميخوام انجام بدم بالاخره انجام دادم و وبلاگ نویسی رو بعد از حدود 5 یا 6 سال براي هميشه تعطيل کردم برای همین یه مطلب کوچیک به عنوان آخرین نوشته توی وبلاگ روزبه مینویسم:

باید بین چند موضوع یکیشو انتخاب میکردم و من میدونم که بهترین گزینه رو برای خودم ورابطم و اهداف زندگیم انتخاب کردم
دیگه نوشتن وبلاگ و بودن تو این دنیای وبلاگ و چت داشت زیادی اذیتم میکرد و تاثیر منفی روی زندگیم میگذاشت و باید بین وبلاگ نویسی و بودن تو این دنیای مجازی و چیزی که همیشه به دنبالش بودم و کسی که دوستش دارم یکیش رو ترجیح میدادم
به نظر من داشتن رابطه جلوی چشم دیگران و دوستی با برخی از "گی" ها و به خصوص خارج از اینترنت باعث میشه مستقیم یا غیر مستقیم ،عمدا یا غیرعمدا، خیلی به آدم ضرر برسونند ،اگه دقت کنین میبینین که هر رابطه ای هم که با هزار سختی تابحال بوجود اومده از بین رفته
من وبلاگ نویسی رو شروع کرده بودم برای اینکه کسی منو نمیشناخت و توی زندگی واقعیم نبود و من میتونستم خیلی راحت هر چی دلم میخواست در مورد زندگیم ، مشکلاتم و رابطه احتمالی تو آینده و ... بنویسم حتی بعد از اینکه این رابطه با روزبه ایجاد شد هم این کار رو ادامه دادم چون باز کسی داخل زندگی ما نبود و ما رو در زندگی واقعی نمیشناخت و تصور میکردم همیشه هم اینطور خواهد بود، از اون زمان هم همیشه به خوب بودن این موضوع که آدم میتونه راحتتر بنویسه اشاره میکردم ، اما بعد به شکلی این حالت تغییر کرد و علی رغم خواست من حالتی به خودش گرفت که من همیشه ازش فراری بودم و پای افراد دیگر به خصوص بدتر از همه حتی پای افراد استریت میون اومد که من این موضوع رو بعد از مدتهای خیلی زیادی فهمیدم و برای همین هم من انتخاب خودم رو کردم و وبلاگ خودم رو بستم و تصمیم گرفتم دیگه به شکل کامل دور بشم از این جور چیزا
البته منظور من اصلا و ابدا این نیست که برای ادامه رابطه باید با دیگر"گی"ها قطع رابطه کرد! و یا اینکه "گی" های اینترنتی یا وبلاگ نویس خوب نیستند و غیره (با اینکه اینگونه افراد هم بودند و تجربشون کردیم!)، اصلا منظورم این نیست امیدوارم بدونید که چی دارم میگم، با اینکه چون من نمیتونم موضوع رو خوب بیان کنم سخته که موضوع رو کامل درک کنید مثلا یه مثال کوچیک اینکه من دوست ندارم یک نفر دوست دگرجنسگرا که دوست صمیمی هم هست از رابطه من با بی اف ام و جزئیاتش یا کلیاتش با خبر باشه و وبلاگمون رو بخونه من همیشه روی این موضوع تاکید میکردم که به چه اندازه از این کار بدم میاد اما فهمیدم که این حالت وجود داشته
خلاصه اون شرایطی که من به خاطرش دوست داشتم و راحت بودم که مطلب بنویسم همش به هم ریخته شد . البته موضوع دیگه هم این بود که دیگه یه حالت ناامیدی پیدا کرده بودم همیشه سعی داشتم به افراد خارج از همجنسگراها و حتی خود "گی" ها تعریف و برداشت خودم رو از همجنسگرایی و سکس و عشق و رابطه درست بین دو نفر و ... رو بفهمونم اما میدیدم هنوز بین خود افراد این جامعه گی ها به اندازه دشمنی و تفرقه و تعاریف و عقاید عجیب و اشتباه وجود داره که این کار از من بر نمیاد که افراد دور و برم رو حالی کنم چه برسه دیگران رو به نظر من کسی رو که خواب هست میشه از خواب بیدار کرد اما کسی رو که خودش رو به خواب زده امکان نداره بشه بیدارش کرد! و در نتیجه چون حالت جوّگیری وبلاگی هم نداشتم! تونستم عاقلانه تصمیم بگیرم و در نتیجه خیلی راحت وبلاگ رو بستم
تو این مدت با آدمای خوب هم آشنا شدم اما بعضی از افرادی که مستقیم یا غیر مستقیم میشناختم منو نا امید میکردن
افرادی هم بودن که در ظاهر دوست بودند اما در واقع همه کارهای موزی رو انجام میدادند تا به اهداف منفی خودشون برسند البته نمیخوام کامل بنویسم اما خب واقعیت زیاد خوشایند نیست
نمیخوام طولش بدم ، دیگه فردا شده! و من خیلی خوابم میاد
فقط خواستم بی خبر نرم و یه خداحافظی کوچیک کرده باشم و به دلیلش هم یه اشاره مختصری کرده باشم
این تصمیم شاید برای خیلی ها اصلا مهم نباشه اما خب برای خودم و احترام به زندگی خودم و ارزشی که برای رابطم و کسی که دوستش دارم میگذارم خیلی مهم بود ، و باید این وظیفه ام رو برای حفظ کامل چیزی که دوست دارم انجام میدادم ،دلیلش هم این بود که دوست نداشتم به خاطر خواسته های مسخره و لج بازی و ... این همه چیز مهم و بزرگ و همچنین گذشته و آیندمون و امیدهامون رو که با تلاش خیلی زیاد به دست اورده بودیم رو به باد بدم
البته این فقط تصمیم شخصی منه و وبلاگ و نظرات روزبه رو شامل نمیشه
این مخابرات فوق اسلامی هم بعد یک هفته که وبلاگم رو پاک کردم تازه حالیش شده و آدرس وبلاگم رو فیلتر کرده! به خاطر این کاراشون قبلا یه 5،4 بار آدرس عوض کرده بودم ... کُس مغزهای مزدور کارو زندگیشون فقط دنبال این چیزا دویدنه ، نمیدونم تا کِی تصمیم دارن این خفه کردن مردم رو ادامه بدن
امیدوارم یه روزی همشون به عاقبت دیکتاتور همسایشون صدّام دچار بشن که فقط دیر یا زود داره

اینجا هم خواستم کمی خودمو تحویل بگیرم که این عکس رو گذاشتم اینجا ( خورشید که اون پشتِ منم مثلا!) :-)) شما جدی نگیرین
خداحافظ همگی شما، میلاد

سرنوشت

2007-02-11T09:56:00.000+03:30

ׁׁׁׁبسیارند کسانی که به سرنوشت اعتقادی راسخ دارند و از آن با تعابیر مختلفی نظیر پیشانینوشت، قضا و قدر، تقدیر و حتی شانس نام می برند؛ باور دارند که هر اتفاقی که در زندگی انسان رخ میدهد از پیش تعیین شده و رقم خورده است؛ معتقدند خواست خدا بر خواست خودشان مقدمست و اگر خدا نخواهد آب از آب تکان نمیخورد؛ کسانی که با تلاش و کوشش خودشان به جایی رسیدهاند را دارای شانس و پیشانی بلند میدانند و لحظهای هم تصور نمیکنند خودشان نیز قابلیت رسیدن به مراتب بالا را داشتهاند.

ׁׁׁׁاز نظر من اعتقاد به سرنوشت ریشه در اعتقاد به دین دارد زیرا تفکرات غالب دینی همیشه کوشیدهاند هرگونه اختیار را از انسان سلب کنند. چون ادیان اغلب خواستار همنوا کردن ملل و تشکیل امت بوده و هستند و با هرگونه فردگرایی مخالفند، مسئولیت اعمال و کردار انسانها را بر عهده خدا میگذارند و در مقابل آنها را با خود یک صدا میکنند؛ با وعده های واهی در برابر پول و خمس و زکات و یا حتی ایمان آوردنشان به این دین و آن دین بر اشتباه های افراد سرپوش میگذارند و یا حتی آن اشتباهات را میبخشند. بیشتر انسانها نیز چون با سلب اختیار از خود دیگر نمیباید مسئولیت شکست ها و مصیبت هایی که خود مسبب آن بودهاند را بپذیرند، فلسفهی تقدیر را به عنوان اصلی بدیهی در زندگیشان میپذیرند. البته این موضوع در قرآن تبدیل به بزرگترین تناقض فلسفی آن شده است چرا که در چندین آیه به مختار بودن انسان اشاره شده است(1) و از سویی دیگر بارها متذکر شده است که همه چیز از پیش تعیین شده و در «لوح محفوظ» ثبت شده است(2) و مشخص نیست که اگر انسان در حوزهای غیر اختیاری میزید، پس تدارک مکان هایی مانند بهشت و جهنم به منظور پاداش و جزای اعمال انسان در چیست.

ׁׁׁׁاما در واقع این انسانها نمیدانند که با پذیرش فلسفهی تقدیر، نه تنها آیندهی خود را در دست دیگران میسپارند، بلکه خود نیز از تلاش و کوشش برای زندگی بهتر باز میمانند؛ مسئولیت کردار خود را نمیپذیرند و رنج ها و سختی های زندگی را پای سرنوشت می گذارند؛ به عبارتی دیگر به هرچه بر سرشان بیاید راضی هستند و آن را خواست خدا میدانند. اینگونه افراد نمیدانند که ذهن ما مانند موشکی هدف خود را تعقیب میکند و تا به آن هدف نرسد دست از تلاش و کوشش بر نمیدارد و برایش مهم نیست در مرکز بایگانی لوح محفوظ چه نوشته شده است؛ متوجه نیستند که این ماییم که حاکم بر سرنوشتمان هستیم و اگر خودمان را باور کنیم به هر چه بخواهیم میرسیم و مهمتر از همه این ماییم که انتخاب میکنیم مختار باشیم یا مجبور.

گفت توبه کردم از جبر ای عیارׁׁׁׁ اختیار است اختیار است اختیار
(مولانا)

(1) "انسان مسئول مستقيم اعمال خويش است و برای آنانی که به راهی غير از آنچه مقرر کردهايم میروند، اتشی سخت مهيا کردهايم" ( انعام 104، جاثيه 15، توبه 67 ، اعراف 51 ، النجم 38 و 39 و ... )

(2) "هيچ مصيبتى نه در زمين و نه در نفسهاى شما [به شما] نرسد، مگر آنكه پيش از آنكه آن را پديد آوريم‏، در كتابى [لوح محفوظ] ثبت است." (الحدید 22. یونس 61، هود 6، رعد 39، النمل 75 و ...)

سعدي

2007-02-01T11:12:00.000+03:30

ׁׁׁׁدر سالى محمد خوارزمشاه، رحمه الله عليه با ختا برای مصلحتی صلح اختيار کرد. به جامع کاشغر درآمدم، پسری ديدم نحوی به غايت اعتدال و نهايت جمال چنانکه در امثال او گويند:

معلمت همه شوخى و دلبرى آموختׁׁׁׁجفا و عتاب و ستمگرى آموخت

من آدمى به چنين شكل و خوى و قد و روشׁׁنديدهام مگر اين شيوه از پرى آموخت

ׁׁׁׁمقدمه نحو زمخشری(1) در دست داشت و همی خواند: ضرب زيد عمروا و کان المتعدی عمروا. گفتم: ای پسر، خوارزم و ختا صلح کردند و زيد و عمرو را همچنان خصومت باقيست؟ بخنديد و مولدم پرسيد. گفتم: خاک شيراز. گفت: از سخنان سعدی چه داری؟ گفتم:

بليت بنحوی يصول مغاضباׁׁׁׁعلی کزيد فی مقابله العمرو(2)

علی جر ذيل يرفع راسهׁׁׁׁو هل یستقيم الرفع من عامل الجر

ׁׁׁׁلختی به انديشه فرو رفت و گفت: غالب اشعار او در اين زمين به زبان پارسيست، اگر بگويی به فهم نزديکتر باشد. کلم الناس علی قدر عقولهم(3). گفتم:

طبع تو را تا هوس نحو كردׁׁׁׁصورت صبر از دل ما محو كرد

اى دل عشاق به دام تو صيدׁׁׁׁما به تو مشغول تو با عمرو و زيد

ׁׁׁׁبامدادان که عزم سفر مصمم شد، گفته بودندش که فلان سعديست. دوان آمد و تلطف کرد و تاسف خورد که چندين مدت چرا نگفتی که منم تا شکر قدوم بزرگان را ميان بخدمت ببستمی. گفتم: با وجودت ز من آواز نيايد که منم. گفتا: چه شود گر درين خطه چندين بر آسايی تا بخدمت مستفيد گرديم؟ گفتم: نتوانم بحکم اين حکايت:

بزرگى ديدم اندر كوهسارىׁׁׁׁقناعت كرده از دنيا به غارى

چرا گفتم: به شهر اندر نيايىׁׁׁׁكه بارى، بندى از دل برگشايى

بگفت: آنجا پري رويان نغزندׁׁׁׁچو گِل بسيار شد پيلان بلغزند

ׁׁׁׁاين را بگفتم و بوسه بر سر و روی يکديگر داديم و وداع کرديم.

بوسه دادن به روى دوست چه سود؟ׁׁׁׁهم در اين لحظه كردنش بدرود

سيب گويى وداع بستان كردׁׁׁׁروى از اين نيمه سرخ، و زان سو زرد

ان لم اُمت یوم الوداع تاسفاׁׁׁׁلا تحسبونی فی المودﺓ منصفا (4)

گلستان سعدي - باب عشق و جواني

-------------------------------------------

(1) یكی از علمای بزرگ ادیب كه دارای تصانیف و تالیف های بسیار است.

(2) به شخصی نحوی دچار شدم كه بر من غضبناك شد و حمله میكرد مانند حمله ی زید در روبرو شدن با عمرو.

(3) با مردم به اندازه ی فهم ایشان سخن گویید.

(4) هرگاه روز وداع از غصه نمردم، مرا در دوستی منصف و عادل مپندارید.

خانه

2007-01-19T11:36:00.000+03:30

ׁׁׁׁخانه ام را تحويل دادم‌‍، وداع با آن آسان نبود؛ خانه اي كه برايش جنگيده بودم، به خاطر آن صبر كرده بودم و در آن آرامش مي گرفتم؛ خانه اي كه وسايل آن را با دقت خاصي انتخاب كرده بودم؛ خانه اي كه از آن خاطرات بسيار زيادي دارم و دوره ي مهمي از زندگي خود را در آن گذراندم. خانه اي كه اصلا فكر نمي كردم اينچنين به آن وابسته باشم. اما در اين تغيير و تحول، يك نكته را خيلي خوب متوجه شدم : براي رسيدن به اهدافي بزرگ، بايد از چيزهاي بزرگي هم گذشت.

دلهره

2007-01-06T00:21:00.000+03:30

ׁׁׁׁبه طرز وحشتناکی (وحشتناک از دید مثبت!) همه چیز به خوبی پیش میرود: در امتحان IELTS نمره بسیار خوبی کسب کردهام؛ نامهی پذیرش دانشگاهم - که خیلی برایش نگران بودم - روی میزم است؛ مادرم – گرچه کماکان مخالف رفتنم است - برایم دعای خیر میکند؛ میلاد کارهایش در حال انجام است و سه ماه پس از رفتنم به من میپیوندد. بزوری به تمام اهداف چند سال اخیرم میرسم. دیگر چه میخواهم؟

ׁׁׁׁخوشحال و هیجان زده هستم؛ با شادی خبر رفتنم را به دوستانم میگویم؛ دقیق و مرتب کارهای مربوط به آن را انجام میدهم؛ میلاد را برای ادامه کارهایش تشویق میکنم و با خانوادهام طوری رفتار میکنم که انگار اتفاق سادهای در شرف وقوع است. اما در نهان میترسم، پر از تشویشم و لحظهای آرام و قرار ندارم. بر خلاف انتظارم وابستگی هایی دارم که دوری از آنها برایم آسان نیست.

ׁׁׁׁدر چند روز اخیر فرصتی پیش آمد تا وقایع دو سال اخیر زندگی ام را مرور کنم. بر خلاف سال پیش، دیگر خانوادهام را مقصرِ عدم موفقیت های خود نمیدانم؛ قدردان مادرم هستم و فکر میکنم سال پیش آمادهی چنین سفری نبودم، بلکه مشکلاتی که در این چند وقت داشتم به من کمک کرد مسئولیت پذیرتر شوم، توانایی هایی را در خودم کشف کنم که قبلا از آنها بی خبر بودم، خودم را بهتر بشناسم و بتوانم باور کنم که بر تمامی دشواری های زندگی در کشوری غریب فائق خواهم آمد.

اعترافات من

2006-12-28T13:39:00.000+03:30

ׁׁׁׁآنقدر این چند روز سردرگمم و هیجان دارم که اصلا نمیتوانم بر روی موضوعی تمرکز کنم. چند بار سعی کردم مطلبی برای وبلاگ آماده کنم اما هر بار از موضوع منحرف شدم و نتوانستم ادامه دهم. اما بعد از دعوت مهدی و soulmate عزیز به این بازی تصمیم گرفتم که کمی ذهنم را متمرکز کنم و چند خطی بنویسم. مگر می شود دعوت این دو عزیز را نپذیرفت؟

1- قدم کوتاه است (172 سانت) و من نتوانستم تمام این بیست و چند سال زندگیم با این موضوع کنار بیایم. همیشه از از این قضیه عذاب کشیده ام و دوست داشتم که بلند تر باشم. شاید برای همین است که از افراد قد بلند خوشم میآید. میلاد حدود بیست سانت از من بلند تر است.

2- دیگر می ترسم هر متنی را در وبلاگم قرار دهم، برای نوشته هایم وقت میگذارم، با وسواس آنها را ویرایش میکنم؛ مبادا که که در شأن وبلاگ من نباشد. فکر میکنم وبلاگ بسیار عمیقی دارم، خطی مشخص را دنبال میکنم و حرف های گنده در آن میزنم. همین است دیگر، کامنت هایم زیاد شده است و من از هر زمان دیگری کم ظرفیت تر.

3- روابط دوستانه زیادی دارم و چه در میان دوستان خودم و چه در میان همکلاسی هایم چهره محبوبی به شمار می آیم؛ چون با تک تکشان رابطهی دو نفرهی خوبی دارم. اگر بخواهم میتوانم در نگاه اول تاثیر خوبی بر دیگران بگذارم؛ به این شرط که با او تنها باشم. اما در میان جمعی غریبه هیچگاه نتوانستم تاثیر مثبتی به جای بگذارم و محبوب واقع شوم.

4- فرد گرا هستم و مسئولیت تمام موفقیت ها و شکست های خودم را میپذیرم. کمتر عوامل بیرونی را مسبب ناکامی های خودم میدانم و بر این عقیدهام که همیشه محدودیت در ذهن ماست. تجربه کردهام که اگر خودم را باور کنم به خواسته ها و آرزو هایم می رسم.

5- تا هجده سالگی به شدت توسط خانوادهام محدود میشدم، آنها دوستانم را انتخاب میکردند، حتی اجازه نداشتم شبی را در منزل خواهرم بگذرانم و تلفن هایم کنترل میشد. شاید به همین دلیل است زیادی دنبال آزادیم و خودم را کاملا مستقل کردهام.

ׁׁׁׁبازی جالبیست، باعث می شود مدتی به خودمان فکر کنیم و خودمان را نقد کنیم. میلاد، کوتاه، باغ عدن، وفا و شاهین را به این بازی دعوت می کنم.

مرگ

2006-12-19T00:36:00.000+03:30

از آمدنم نبود گردون را سود / وز رفتن من جاه و جلالش نفزود

وز هیچ کسی نیز دو گوشم نشنود / کین آمدن و رفتن از بهر چه بود

ׁׁׁׁیکی از مواردی که همیشه ذهن مرا به خود مشغول میکرد، باور من نسبت به مرگ و چگونگی آن بود. هرچند که با مرگ خیلی غریبه نیستم و در کودکی پدرم را از دست داده بودم، اما نگرش و نوع تفکر من نسبت به آن، زاییدهی اجتماع و فرهنگ دینی حاکم بر آن بود؛ نگرشی که به زعم من قابل قبول نبود اما به دلیل سن کم و نا آگاهی، تنها باوری بود که نسبت به مرگ داشتم و به آن عمل میکردم. اما چون باور و نوع نگاهمان به مرگ و آنکه بدانیم بعد از آن چه اتفاقی میافتد، در لحظه لحظه زندگیمان تاثیر عمیقی میگذارد؛ بر آن شدم که بیشتر در این زمینه تحقیق کنم و باورم نسبت به مرگ را، خودم انتخاب کنم.

آنان که محیط فضل و آداب شدند / در جمع کمال شمع اصحاب شدند

ره زین شب تاریک نبردند به روز / گفتند فسانهای و در خواب شدند

ׁׁׁׁچگونگی مرگ و زندگی بعد از آن یکی از مسائلیست که فلاسفه و ادیان مختلف همواره بر سر آن اختلاف دارند. بودایی ها معتقد به تناسخند، ادیان سامی و مخصوصا دین اسلام به روز قیامت باور دارند و فلاسفهی مادی گرا زندگی را صرفا نوعی فعالیت مغزی میدانند. هر کدام از این ادیان و فلاسفه نیز دلایلی دال بر درستی عقیده خود و نفی دیگر مکاتب فکری میآورند؛ حال آنکه به تصور من، ما نمیتوانیم ادله و براهین فلاسفه و ادیان را باور کنیم، زیرا که هیچ کدام از این فلاسفه قبلا نمردهاند، هیچکدام از مبلغان دینی تجربه مرگ را ندارند و ما جز در افسانه ها شخصی را ندیدهایم که نمیرد.

افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد / وز دست اجل بسی جگرها خون شد

کس نامد از آن جهان که پرسم از اوی / کاحوال مسافران دنیا چون شد

ׁׁׁׁاما سوال ما همچنان پا برجاست، واقعا چرا می میریم؟ ما که قرار است بمیریم، برای چه به دنیا میآییم؟ خدا یعنی چه؟ آیا هیچ وقت جوابی برای این سوال ها پیدا خواهیم کرد؟

کس مشکل اسرار اجل را نگشاد / کس يک قدم از دايره بيرون ننهاد

من مینگرم ز مبتدی تا استاد / عجز است به دست هر که از مادر زاد

-----------------------------------------------------------------------

درختان می خشکند، جانوران میمیرند، کوهها جابجا میشوند، حتی خورشید و دیگر ستارگان هم روزی خاموش میگردند؛ اما هیچ درختی به خشکیدنش نمیاندیشد، هیچ جانوری دست از تلاش و کوشش برای بقا نمیکشد، هیچ ستاره ای نورش را دریغ نمیکند؛ زمزمهی مداوم باد به ما متذکر میشود که همه در حرکتند، همه بی توجه به پایانشان به جلو میروند؛ پاسخ ما همین است، همین که بدانیم هرگز در زندگی برای سوال های بنیادیمان پاسخی نخواهیم یافت ولی با این وجود میتوانیم پیش برویم، حرکت کنیم، به خاطر زنده بودنمان سپاسگزار باشیم، به هر روز جدید به عنوان معجزهای بنگریم و قدر لحظه به لحظهی زندگیمان را بدانیم.

می نوش که عمر جاودانی این است / خود حاصلت از دور جوانی این است

هنگام گل و باده و یاران سرمست / خوش باش دمی که زندگانی این است

میلاد

2006-12-09T22:59:00.000+03:30

ׁׁׁׁهفتم شهریور هشتاد و چهار، ساعت سه بعد از نصف شب: مانند هر شب در چت روم یاهو پرسه میزنم. مدتیست که روم مرا خسته کرده است. چتِ هر روزه و آشنایی و دیدار افراد جدید دیگر برایم لذت بخش نیست، اما اولین کاری که پس از اتصال به اینترنت انجام میدهم، ورود به چت روم است. شاهین آنلاین است و گاهی چند خطی برای او مینویسم. از او میپرسم که چه میکند و او آدرس وبلاگی که در حال خواندن آن است را برایم میفرستد، توصیه میکند که حتما آن را بخوانم. وبلاگی ست به نام "پسری به دنبال همسفر" و در زیر آن با خطوطی درشت نوشته شده است: "بسیارند آنان که زندگی را سفری میدانند طولانی و پر مخاطره، و بسیارند آنان که باور دارند این سفر را همسفری در خور باید. من نیز به دنبال همسفری هستم که بتوان بر دستانش اعتماد کرد، به گاه خستگی بر شانه هایش آرمید و زمستان را با گرمای دلش به سر رساند." نوشته ای دلنشین که مرا به خواندن تمام وبلاگش ترغیب میکند. تصمیم میگیرم برای نویسندهی آن وبلاگ پیامی برای آشنایی بفرستم.

ׁׁׁׁهفدهم مهر ماه، ساعت هفت و سی دقیقه: کلاس فرانسهام تازه تعطیل شده است. بر خلاف همیشه مسیری را پیاده میپیمایم و به شخصی که مدتیست با او در اینترنت آشنا شدهام، میاندیشم. در شهری دور ساکن است و رابطه ی ما غیر ممکن به نظر می رسد، اما می توانیم با هم دوستانی معمولی باشیم؛ از حق که نگذریم در عکسش قیافهی بسیار جذاب و گیرایی دارد و بسیار با ادب و خوش اخلاق است؛ لااقل پشت چت که اینطور است. تصمیم میگیرم به او sms بزنم اما بهتر میبینم برای اولین بار به او تلفن کنم. پسری که پشت خط است با کمی لهجه حرف می زند، صدایی گرم و دلنشین دارد و مشخص است از تلفن من خوشحال شده است. صحبتم را کوتاه میکنم چون منتظر چند مهمان است و نمیتواند بیش از آن صحبت کند، خداحافظی می کنم.

ׁׁׁׁاوایل آذر: به من ابراز علاقه می کند، آخر او که مرا هنوز ندیده است؛ به او میگویم که دوستش دارم، اما شاید در واقعیت آنطوری نباشد که پشت چت می بینم . نمیدانم چه کنم، او نمیتواند به تهران بیاید، از طرفی من هم دیگر نمیتوانم این دوستی ندیده را ادامه دهم، باید هرچه زودتر او را ببینم. به او میگویم که میخواهم برای چند روز به ارومیه بیایم، استقبال خوبی نمیکند؛ می ترسد. می ترسد از آنکه این دوستی نصفه نیمهمان را هم از دست بدهد، اما سرانجام میپذیرد که من سفری کوتاه به آنجا داشته باشم.

ׁׁׁׁبیست و یکم آذر ماه، ساعت هفت و پانزده دقیقه ی صبح، ترمینال اتوبوسرانی ارومیه: از اتوبوس پیاده میشوم، قرار است دنبالم بیاید و هنوز نرسیده است. وقتِ کمی دارم تا صورتم را بشویم و دستی به موهایم بکشم. تمام شب گذشته را نخوابیدم و به هزاران سوال بی جوابی که در ذهنم داشتم فکر میکردم؛ از روبرو شدن با او می ترسم، اما به من تلفن می کند و میپرسد کجایی ؟. از دور او را میشناسم و به او لبخند میزنم. لبخند مرا بی پاسخ نمیگذارد.

ׁׁׁׁامروز یک سال از تاریخ اولین دیدارمان میگذرد. اکنون دیگر مانند سال پیش دغدغه ی چند ماه آینده را ندارم، بلکه به سالهایی که همراه با او خواهم داشت، فکر می کنم. دیگر با هم اهدافی مشترک داریم و هر دو برای رسیدن به آنها میکوشیم. میدانم که مرا دوست دارد. میدانم که عاشق او هستم و این عشق در را وجود او هم میبینم. از پیدا کردنش خرسندم، زیرا وی به من نشان داد که میتوانم عشقی فراتر از تصور خود داشته باشم و این برایم برکت است.

تولد یکسالگی وبلاگ

2006-12-01T18:03:00.000+03:30

ׁׁׁׁیک سال پیش در چنین روزی وبلاگم متولد شد. همان طوری که در پست اولم توضیح دادم، دلیل اولیه ایجاد این وبلاگ فقط و فقط نوشتن خاطرات روزانه بود، اما حالا با گذشت یک سال از آن زمان دلایل دیگری برای ادامه آن دارم که از اساس با دلیل اولیه ام مغایر است.

ׁׁׁׁبرای من نوشتن هر پست وبلاگ روند خاصی دارد: هر چند وقت یک بار پشت کامپوتر می نشینم، به قسمت ناشناخته ی دریای روحم نگاه می کنم و جزایری در آن می بینم ... موضوع هایی که برای من مبهمند و هنوز کشفشان نکرده ام، بعد سوار قایقی به نام کلمه می شوم و قایق را به سوی نزدیک ترین جزیره هدایت می کنم. در راه گرفتار توفان و گرداب های بیشماری می شوم ولی به پارو زدن ادامه می دهم، دیگر جزیره ی مورد نظر را نمی بینم اما به ماجراجویی در بخش ناشناخته ی روحم ادامه می دهم. گاهی به بازگشت فکر می کنم، اما ادامه می دهم (در بعضی موارد واقعا بازگشتم). سرانجام جزیره ای بس زیبا تر و بزرگ تر از جزیره ی مورد نظر را در افق می بینم و قایقم را در کنار ساحل آن متوقف می کنم. نمی دانم چرا جریان آب مرا به سمت جزیره ی خاصی می کشاند و نه به سمت جزیره ای که قصدش را کرده بودم؛ انگار قلم به دست من نیست، انگار قایقم ناخدایی غیر از من دارد. مطلبم را بعد از چند بار ویرایش به دوستم ایمیل می کنم که او هم یک بار دیگر ویرایشش کند و بعد آن را پابلیش می کنم. از آن لحظه به بعد دیگر انسانی نیستم که در جزیره ای ناشناخته گم شده باشد؛ وقتی می بینم دیگران مطلبم را فهمیده اند، خودم هم نوشته ی خودم را بهتر می فهمم، خودم را از راه دیگران بهتر می شناسم و بعد از هر مطلبم، بیشتر رشد می کنم، بیشتر به بلوغ روانی نزدیک می شوم و بیشتر یاد می گیرم. خوشحالم که وبلاگ من در این یک سال سیر صعودی داشته است و مطالب و محتوای آن رفته رفته بهتر و عمیق تر شده است. امیدوارم این روند همیشگی و دایمی باشد.

ׁׁׁׁاز تمامی دوستان عزیزم که در طول این یک سال با کامنت های زیبایشان به بهتر شدن این وبلاگ کمک کرده اند و به من دلگرمی داده اند و در رشد من سهیم بودند، ممنونم و کمال تشکر را دارم.

سرگیجه

2006-11-14T13:58:00.000+03:30

ׁׁׁׁآنقدر کار سرم ریخته است که مجال سر خاراندن هم ندارم، کتاب های درسی ام روی میز به طور نامرتبی قرار دارند و دیدنشان لبخندی که چند وقت است کم به سراغم می آید را محو می کند. معلم زبانم این هفته به طور کامل مشغول است و متوجه نمی شود که یک هفته بیشتر به آزمون IELTS نمانده است و برایش قابل درک نیست که من حتی به فارسی هم نمی توانم در سه دقیقه دلایل به موزه رفتن مردم را توضیح دهم و یا نمی دانم تاثیر تکنولوژی در دور شدن خانواده ها چه می تواند باشد. درس خواندن در دانشگاه دولتی هم انگار مزیتی به غیر از پول هنگفت خرید مدرک ندارد: هر روز بین دانشگاه و بانک و وزارت علوم در رفت و آمدم، دور تسلسلی که انگار پایانی ندارد. هرچه به دانشگاه های خارج ایمیل می زنم که معدل کل دانشگاه مثلا صنعتی ما به 13.25 هم نمی رسد، جواب می دهند که فقط به معدل بالای 14 را پذیرش می دهند، آزاد و سراسری فرقی ندارد؛ حال آنکه معدل کل دانشجویان دانشگاه آزاد واحد علی آباد کتول چند نمره بیشتر از دانشگاه ماست! انگار نه انگار که در دانشگاه سراسری تهران درس خواندم و برای کنکور چه شبها که بیدار نماندم. اساتید محترم دانشگاه ما حتما یادشان رفته است نمرات از بیست حساب می شوند نه از چهارده.

ׁׁׁׁاستاد مدیتیشن من از مردن یک کودک در هر سه ثانیه ناراحت است و می گوید زندگی درد است و باید این درد را تجربه کنیم، اما در خانه ی زیبای خود روی "گُم" (1) تمرین مراقبه و تمرکز می کند و نمی داند تمرکز، غذای کودکان گرسنه نیست. اخبار هم مدام از کودکان فلسطینی می گوید و از زنان هتک حرمت شده. انگار ایرانیان کودک مظلوم و فقیر ندارند، انگار در ایران زن هتک حرمت شده ای نداریم. سی ان ان و بی بی سی نیز فقط به جنگ با تروریست می پردازند. هر روز عین هم، همان کلمات، همان جملات، همان تصاویر، همان ژست های ناشیانه ی مجری که می خواهد القا کند مهمترین اتفاق عالم بشریت منفجر شدن بمبی در عراق است. نمی دانند من برای قوی تر شدن زبانم کانال مسخره شان را نگاه می کنم و برای من عدم توافق اسراییل و فلسطین در پنجاه سال اخیر مهم نیست، مهمترین مشکل من اخذ پذیرش از دانشگاه است.

ׁׁׁׁاستاد خودشناسی ام می گوید «به "داشته" هایت فکر کن و در دایره نفوذت حرکت کن». اما غافل است از این که دایره نفوذ من این روزها شعاعش به حدود صفر تقلیل پیدا کرده است و بر عکس دایره نگرانی با قدرت بسیار قلمروش را بیشتر می کند (2). لااقل جای شکرش باقیست که گذرنامه ام آماده است. هر روز ورق می زنمش و صفحات خالی اش را نگاه می کنم؛ بالاخره هیچ چیز هم که نباشد، جزو "داشته" های من است!

ׁׁׁׁدلتنگی میلاد هم دیگر عذابم می دهد؛ بیشتر از سه ماه شده است، تلفن و چت هر روزه هم مرا دلتنگ تر می کند؛ می خواهم ببینمش، ببویمش، ببوسمش؛ اما او نیز مشغول است. انگار همه دست به دست هم داده اند که دیدارمان به تعویق بیافتد. اما هدفی مشترک داریم، پس باید به قدری دوریش بسازم.

ׁׁׁׁاما چیزی که مرا سر پا نگاه می دارد و به من انرژی می دهد، اطمینان به موفقیت است. می دانم که به هدفم می رسم، همان طوری که می دانستم معاف می شوم. باور دارم که اگر آرزویی را از ته قلب خود بخواهم و برای انجام آن حداکثر تلاشم را بکنم، تمام کائنات و هستی در رسیدن به آن خواسته به من کمک می کنند. معتقدم که این دوران موقتی ست. چند روز قبل با خود عهدی بستم: قسم خوردم که در راه رسیدن به این هدف حداکثر سعی و کوششم را بکنم، مطمئن باشم که موفق خواهم شد و هرگز به خود شک راه ندهم، چون شک کُشنده است.

ׁׁׁׁ
(1) گُم کوسن و تشکی کوچک است که تبتی ها بر روی آن به حالت نشسته به مراقبه می پردازند.
(2) برای اطلاعات بیشتر در مورد دایره نگرانی و نفوذ، رجوع کنید به کتاب هفت عادت مردمان موثر، استفان کاوی.

آزادی

2006-10-27T21:11:00.000+03:30

1-آیا دیده اید کسی در مجلس ترحیم لباس قرمز بپوشد؟

ׁׁׁׁبیشتر ما فکر می کنیم آزادیم، اما با کسانی معاشرت می کنیم که دوستشان نداریم. به تماشای فیلمی می رویم که دیگران می گویند زیباست. لباسی می پوشیم که به ما گفته اند مد است. آن طوری زندگی می کنیم که دیگران به ما تلقین کرده اند بهترین است. بدون تایید دیگران نمی توانیم حتی چند قدم راه برویم و چون حرف دیگران برایمان مهم است، طوری تصمیم می گیریم که از ما انتقاد نکنند. به مهمانی ها و مجالس می رویم و لبخند می زنیم نه برای اینکه واقعا شادیم و احساس خوشبختی می کنیم، بلکه برای اینکه دوستمان بدارند. هیچ وقت فکر نمی کنیم که در حقیقت برده ایم، برده ی قواعد خانواده، اجتماع و سنت. متاسفانه خود را از دیگر مردم آزادتر می دانیم و هیچوقت فکر نمی کنیم که این قواعد را چه کسی نوشته است: "مهم نیست، تا بوده همین بوده. این سنت ها غیر قابل تغییرند و می بایست بی چون و چرا اجرا شوند". فکر می کنیم آزادی همین است: گذاشتن هرروزه ی ماسکی بر صورت، رفتار کردن به صورتی که دیگران می خواهند و اجرای قواعدی که با آنها مخالفیم. گاهی نیز آزادی را با بی تعهدی اشتباه می گیریم، فکر می کنیم چون با کسی دوست نیستیم و یا به کسی یا چیزی متعهد نیستیم، آزادیم. ولی آزادی این نیست. آزادی مطلق وجود ندارد، بلکه چیزی که وجود دارد آزادی انتخاب است و تعهد به آن انتخاب.

2- من انسانی آزادم، آزاد و مستقل، اما در مجلس ختم قرمز نمی پوشم، آبی تیره مناسب تر است.

ׁׁׁׁاز بچگی برای آزادی و استقلال خود جنگیدم، مهمترین خواسته ام بوده. با مادرم جنگیدم که می خواست پزشک شوم، نه مهندس. با برادرم جنگیدم که خود را جای پدر مرحومم می دانست و در جزئی ترین مسائل زندگی من دخالت می کرد. با نزدیکان خود جنگیدم چون دقیقا می دانستند من باید چه طور زندگی کنم و اگر به نظریات آنها عمل نمی کردم مرا به باد انتقاد می گرفتند. برای کنکور جنگیدم تا از چنگ انسانهایی که به حکم دوست داشتن مرا برده ی خود کرده بودند، رهایی یابم. برای تملک مقداری از ارثیه خود جنگیدم تا خانه ای اجاره کنم؛ چرا که به نظر خانواده مستحق این پول نبودم « اخاذی خانواده ها: اگر این کار و آن کار را بکنی، به تو پول می دهیم.» برای معافیت سربازی ام جنگیدم؛ چرا که سربازی را با آزادی خود در تناقض می دیدم و حالا نیز می جنگم: برای رفتن از این شهر، از این کشور.

ׁׁׁׁدر این حین، گاهی نیز فکر می کردم که آیا این همه جنگ ارزش دارد؟ آیا بهتر نبود مانند برادرم تن به خواسته های خانواده ام دهم؟ زندگی در شهری کوچک در کنار مادرم؟ تبعیت از نظریات او و در ازای آن حمایتش؟ حمایتی که من همیشه استقلال و آزادیم را به آن مرجح دانستم.

3- شاید بشود قرمز هم پوشید!

ׁׁׁׁامشب برای قوی شدن زبان انگلیسیم کتاب "زهیر" را دوباره می خواندم، قسمتی از آن کتاب توجه مرا به خود جلب کرد، طوری که برای ملموس بودن مفاهیم آن به ترجمه ی فارسی اش رجوع کردم (هنوز کتاب خواندن به انگلیسی برایم مانند فارسی دلنشین نیست) :

ׁׁׁׁ"حالا آزادم، در زنجیر هم آزاد بودم، چرا که هنوز برای من آزادی محترم ترین چیز دنیاست. البته این باعث شد باده هایی را بچشم که دوست نداشتم، کارهایی بکنم که نباید می کردم و دیگر تکرار نکردم، داغ زخم های بسیاری بر جسم و جانم بماند، بعضی ها را برنجانم … . از رنج هایم پشیمان نیستم، داغ زخم هایم را مثل مدال حمل می کنم، می دانم بهای آزادی سنگین است، به سنگینی بهای بردگی؛ تنها فرقش این است که این بها را با لذت و لبخند می پردازی، هرچند لبخندی آمیخته به اشک."

عشق و وابستگی

2006-10-02T14:45:00.000+03:30

ׁׁׁׁ"اگر به زبان مردم و فرشتگان سخن گویم و عشق نداشته باشم، به نُحاس ِ صدادهنده و سنج ِ فغان کننده مانندم. اگر صاحب عطیه ی پیشگویی باشم و آگاه باشم بر تمام اسرار و بر تمام دانش ها؛ اگر ایمانم چنان کامل باشد، تا آنجا که کوه ها را جا به جا کنم، و عشق نداشته باشم، هیچم.

ׁׁׁׁاگر تمامی اموالم را میان فقرا تقسیم کنم و اگر بدن خود را به آتش بسپارم، اما اگر عشق نداشته باشم، هیچ حاصلی به دستم نیست.

ׁׁׁׁعشق بردبار است، عشق مهربان است، در آتش حسد نمی سوزد، کبر ندارد، غرور ندارد، اطوار ناپسندیده ندارد، نفع خویش را خواهان نیست، خشم نمیگیرد، سوءظن ندارد، از ناراستی شاد نمی شود اما با راستی به شعف می آید، در همه چیز صبر می کند، همه را باور می کند، همواره امیدوارست و همواره بردبار ... . عشق هرگز نابود نمی شود." (1)

ׁׁׁׁشاید این چند خط پولس قدیس برای توصیف عشق کافی باشد، اما لازم می دانم نکاتی چند را در این باب متذکر شوم. عشقی که در اینجا بحث می شود، عشق بالغانه است، عشقی که حد و مرز ندارد، حساب و کتاب سرش نمی شود. تملک ندارد و به دنبال منفعت نیست. نمی دانم چرا اکثرا عشق با وابستگی اشتباه گرفته می شود. وابستگی و عشق دو مقوله مجزا هستند. وابستگی عشق به خطا رفته است. وابستگی تملک معشوق و در بند کشیدن و اسارت اوست و عشق آزادی او. عاشق بدون قید و شرط و بدون چشمداشت معشوقش را دوست می دارد، او را آزاد می گذارد، به او مظنون نیست و در قبال ابراز عشقش درخواستی ندارد و تایید معشوق را طلب نمی کند. به دنبال اثبات عشق خویش به معشوق نیست. به هم کس و همه چیز عشق می ورزد و به عشق دیگران به معشوقش حسد ندارد.

ׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁگر از دوست چشمت به احسان اوست

ׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁׁتو در بند خویشی نه در بند دوست.

ׁׁׁׁبه نظر من شعر "ای که تویی همه کسم، بی تو میگیره نفسم، اگه تو رو داشته باشم، به هرچی می خوام می رسم ... " و امثال آن، گرچه در نگاه اول بسیار عاشقانه به نظر می رسند که عاشق خود را در معشوق خویش غرق کرده است، اما وابستگی مطلق است. عشقی که ما را از نفس کشیدن باز می دارد، عشق نیست. عشقی درست است که ما را متعالی کند و به کمال برساند، به ما انگیزه دهد نه آنکه دست و پای ما را ببندد.

ׁׁׁׁعاشق و معشوق مانند دو ریل قطار به صورت موازی با هم حرکت می کنند. دو دنیای متفاوت، دو فکر مجزا که به یک سمت و یک جهت در حرکتند. دو دنیا که نه آنقدر از هم دور باشند که فکر کنند مستقل زندگی می کنند و نه آنقدر نزدیک باشند که به نظر برسد به حریم خصوصی هم تجاوز می کنند. البته چون هیچ انسانی کامل نیست، همیشه عشق با وابستگی همراه می شود. می دانیم که مالک معشوقمان نیستیم، اما چون کامل نیستیم، سعی در تملک او داریم، در قبال عشقمان درخواست می کنیم و به عشق فرد دیگری به معشوقمان حسد می ورزیم. به معشوقمان مظنونیم و سعی در اسارت او داریم.

ׁׁׁׁ"تجزیه و تحلیل عشق بس است. اینک باید بکوشیم که انرژی عشق از ما بگذرد ... . عشقی که هنگام نفوذ به درون ما، نرم می کند، ناب می کند، تازه می کند، بازسازی می کند، دگرگون می کند. پس بگذارید عشق وارد شود ... . هدف ما در این دنیا باید همین باشد: آموختن عشق ورزیدن ... . زندگی هزاران فرصت برای آموختن عشق ورزیدن در اختیار ما می گذارد ... . زندگی یک تعطیلات طولانی نیست، آموزش مداوم است. و مهم ترین درسی که در پیش داریم همین است: آموختن عشق ورزیدن، و هر بار بهتر عشق ورزیدن." (2)

1- قطعه ای از رساله ی اول پولس قدیس به قرنتیان، عهد جدید.

2- بخشی از کتاب عطیه برتر، پائولو کوئلیو.

Queer as Folk (us)

2006-09-19T11:38:00.000+03:30

سریال Queer as Folk بی تردید پربیننده ترین سریالیست که به موضوع زندگی همجنسگرایان می پردازد. این سریال علاوه بر سود جستن از هنرپیشگان خوش سیمایی همچون Gale Harold و Randy Harrison در نقشهای برایان و جاستین و نمایش صحنه های سکسی، با به تصویر کشیدن واقعیات روزمره ی زندگی این گروه از اجتماع توانست در بین سالهای 2000 تا 2005 ده ها جایزه بین المللی را از آن خود کند. این سریال پرطرفدار که تا چند روز دیگر سری پنجم آن از Pink TV پخش خواهد شد، به وقایع زندگی چند جوان گی و لزبین می پردازد. برایان خودمحور و خودگرا ست و صداقتی را که در شهوترانی می بیند در عشق نمی یابد. مایکل (Hal Sparks)، بهترین دوست برایان، که به تازگی 30 سالگی را پشت سر گذاشته است، با آشنا شدن با بن (Robert Gant) - نویسنده ی مبتلا به ایدز - مرد مورد علاقه خود را یافته است. جاستین که برای اولین بار سکس را با برایان تجربه می کند، پس از نشان دادن عشق و علاقه اش به پارتنر او تبدیل می شود . تد (Scott Lowell) و امت (Peter Paige) ، دو دوستی که روابط رومانتیک آنها به جایی نمی رسد، نهایتا به دوستی ساده خود ادامه می دهند. ملانی(Michelle Clunie) و لیندزی (Thea Gill) دو زوج لزبین که رابطه آنها بر خلاف آنکه در ظاهر بسیار محکم به نظر می رسد، با خیانت چند باره هر دو به هم ، شکننده شده و عملا چند بار در طول سریال مجبور به جدایی می شوند و بالاخره دبی، مادر مایکل که همواره برای حقوق همجنسگرایان آمریکا تلاش می کند و گاهی نیز از گی بودن پسرش ناراحت است، از شخصیتهای اصلی این سریال هستند. از دیگر نکات مثبت این سریال همکاری کارگردانان مشهوری در عرصه سینما و تلویزیون است که آن جمله میتوان به Russell Mulcahy کارگردان صاحب نام سینمای استرالیا و Bruce McDonald و David Wellington اشاره کرد.

Queer as Folk سریالی است که ما را به دیدن واقعیت دعوت می کند. واقعیتی بدور از هر گونه تعصب و داوری که در حقیقت قضاوت را بر عهده بینندگان می گذارد. شخصیتهای این سریال همانند ما ، گاهی دچار تشویشند، گاهی ناراحت و گاهی عصبانیند و حتی گاهی رفتارهای نابهنجار از خود نشان می دهند. مشاجرات برایان و جاستین، نصیحت های دبی به مایکل، عشق بی چشم داشت مایکل به برایان و حتی صحنه های سکسی بک روم بابیلون و مصرف مواد مخدر، برای اکثر ما صحنه هایی آشناست. صحنه هایی که ممکن است در زندگی روزمره ما هم اتفاق بیافتد.

از جنبه های مشخص و بارز این سریال دور کردن الگوی پرفکت بودن و کمال گرایی است ، به طوریکه تفکر سفید – سیاه در آن جایی ندارد. کسی در این سریال سرچشمه ی همه خوبی های جهان نیست. کسی مظهر بدی نیست. بلکه هر کدام از شخصیت ها در موقعیت های مختلف، عکس العمل های متفاوتی بروز می دهند. مایکل با وجود اینکه برایان را مانند برادر خویش دوست دارد، از او ناراحت هم می شود و بر سرش داد می کشد. مادر دبی در بسیاری از موارد توانایی حمایت از پسرش را ندارد. جاستین با وجود عشق بی پایانش به برایان، گاهی او را خودخواه، بی منطق و عشق ستیز می یابد. ملانی و لیندزی که تقریبا در تمام طول سریال دو یار جدانشدنی می نمایند، بارها و بارها مشاجراتشان به قهرهای طولانی مدت می کشد و حتی برایان که در همه قسمت ها دنیا را از دید خود می بیند و از ازدواج بیزار است، برای ازدواج مایکل و بن، کیک سورپرایز می خرد.

از نکات آموزنده این سریال تلویزیونی مبارزه خستگی ناپذیر تک تک شخصیت های آن برای تحقق حقوق همجنسگرایان و ایستادگی در مقابل تبعیض های اجتماعی است. این حق خواهی در بیشتر قسمتها با بیانی سیاسی و به همراه خرده گیری از سیاست مداران آمریکا (به ویژه جرج بوش) همراه می شود و ممانعت ازدواج همجنسگراها و عدم حق یکسان آنان با استریت ها به چالش کشیده می شود.

اما از سو یی دیگر، بهره نجستن از بازیگران سیاه پوست در کل داستان ، نشان دادن مصرف مواد مخدر به عنوان امری بدیهی در زندگی گی ها و بالاخره توجه بیش از حد به روابط جنسی و به تصویر کشیدن اغراق آمیز وضعیت معیشتی گی ها که بدور از هر گونه دغدغه و بعضا مرفه است ، از جمله نقاط ضعف این سریال محسوب می گردند.

در خاتمه متذکر می شوم که نام Queer as Folk برگرفته شده از ضرب المثلی است انگلیسی "there's nought so queer as folk" به معنای "there's nothing as weird as people" یا "هیچ چیزی به اندازه مردم عجیب نیست".

به هر گوشه دوانم

2006-09-08T17:24:00.000+03:30

نمی دونم چقدر با افتخاری و آثارش آشنا هستین. خودم همیشه ناظری رو به افتخاری ترجیح می دم اما گاهی افتخاری آهنگ هایی بیرون می ده که واقعا قشنگه و موندگار مثل آلبوم نیلوفرانه با آهنگ های دلنشینش که شاید شنیده باشین. دیشب به طور تصادفی تو ماشین دوستم شاهین یه آهنگ دیگه از افتخاری شنیدم که خیلی خوشم اومد و همون دیشب اونو دانلود کردم. آهنگیه به نام صیاد از آلبومی به همین نام. این آهنگ تاثیر گذار رو میتونین از اینجا دانلود کنین.

.................................................

چون صید به دام تو به هر لحظه شکارم، ای طرفه نگارم

از دوری صیاد دگر تاب ندارم، رفته است قرارم

چون آهوی گمگشته به هر گوشه دوانم

تا دام در آغوش نگیرم، نگرانم

از ناوک مژگان چو دوصد تیر پرانی، بر دل بنشانی

چون پرتوی خورشید اگر رو بکشانی، وای از شب تارم

در بند و گرفتار بر آن سلسله مویم

از دیده ره کوی تو با اشک بشویم، با حال نزارم

برخیز که داد از من بیچاره ستانی

بنشین که شرر بر دل تنگم بنشانی

تا آن لب شیرین به سخن بازگشایی، خوش جلوه نمایی

ای برده امان از دل عشاق کجایی، تا سجده گزارم

گر بوی تو را باد به منزل برساند، جانم برهاند

ورنه ز وجودم اثری هیچ نماند، جز گرد و غبارم

تغییر

2006-08-21T11:48:00.000+03:30

سالهاست که به ادامه تحصیل می اندیشم. مدتیست که می پندارم مهندسی ساده مرا کم است. سالهاست در این فکرم که من دکترایم را خواهم گرفت. در این فکر که شاید با دکتر شدنم نام پدر مرحوم خویش را زنده کنم. شاید خود را در آن مقام بیشتر بستایم. در این سالها همواره برای رسیدن به این هدف تلاش کردم. زبان انگلیسی را مسلطم، فرانسه خواندم، کمی اسپانیایی می دانم.

در این سالها بهانه هایی داشتم : فارغ التحصیل نشده بودم، سربازی نرفته بودم، نگران خانواده ام بودم، اما حالا چه بهانه ای برایم مانده است؟ فارغ التحصیل یکی از دانشگاه های سراسری تهرانم و در خدمت مقدس سربازی معاف شده ام. گذرنامه ام بزودی حاضر است. پس چرا اینقدر ملتهبم؟ چرا اینقدر افسرده ام؟ کاری نمانده است جز تلاشی یک ماهه برای مدرک زبان و پست کردن مدارک لیسانسم برای دانشگاهی در آن سوی آبها.

پس چرا مرددّم؟

دلتنگ خانواده ام خواهم شد؟ من که چند سال است تنها و دور از آنها زندگی میکنم. دلتنگ میلاد می شوم؟ او که گفته است می آید. مشکل مالی خواهم داشت؟ می دانم که مادرم - با توجه به اینکه مخالف رفتن من است - مرا حمایت خواهد کرد.

پس مرا چه می شود؟

می دانم، ...... می ترسم.

دریاچه ارومیه

2006-08-12T23:46:00.000+03:30

این دریاچه ی ارومیه خیلی قشنگه و ما خبر نداشتیم ها ! چند بار تا لب دریاچه رفته بودم و قدم زده بودم ولی چون اون زمان فصلش نبود شنا نکرده بودم. فکر میکردم شبیه دریای شماله و یک کمی شور تر! هفته ی قبل که رفته بودم ارومیه پیش میلاد، فرصتی پیش اومد که با میلاد بریم دریاچه و شنا کنیم. اونقدر ساحل دریاچه قشنگ بود که وصفش تو این چند خط خیلی سخته. اولش فکر کردم شنهای کنار دریاچه بر خلاف شمال سفیده ولی بعدش متوجه شدم که نه بابا اون ها شن نیست ، بلکه نمکه. اونم نمک متبلور که عینه برفه.اونقدر هم غلظت نمک زیاده که هر جسم خارجی باعث تبلور نمک به دورش میشه. منظره سنگهایی که بخاطر نمک سفیدن و میدرخشن منظره ی آشنایی در سواحل دریاچه ست.

هر کاری هم بکنی نمیتونی خودتو ببری زیر آب ! اونقدر چگالی آب زیاده و به اصطلاح آب سنگینه که حتی باد هم به آسونی نمیتونه آب رو مواج کنه و کلا جز در مواقع توفان آب دریاچه موج چندانی نداره. شنا در دریاچه هم سبک خودشو داره و بیشتر کرال پشت باید رفت که آب به چشم ها و بینی نپاشه که چشم ها رو خیلی میسوزونه. تنها موجودی هم که میتونه این غلظلت بالای نمک رو تحمل کنه آرتمیاست که بسیار کوچیکه که اگه از نزدیک نگاه کنی قرمزه و چشاش و اسکلت بدنش مشخصه.

به آسونی میشه ساعت ها روی سطح آب دراز کشید و از آرامش و آسمان آبی اونجا لذت برد. آفتاب اونجا هم حرف نداره و من در عرض نیم ساعت که آفتاب گرفتم عین ذغال سیاه شدم و الان کلی برنزه هستم ! میلاد هم قبل از اینکه من بیام چند بار دیگه هم دریاچه رفته بود و سیاه سیاه بود ! از بس که خوش گذشت به اصرار من چند بار دیگه هم برای شنا رفتیم. میلاد هم سنگ تموم گذاشت و حسابی سعی کرد بهم خوش بگذره. چند تا هم عکس گذاشتم که امیدوارم خوشتون بیاد.

معافی

2006-07-24T00:48:00.000+03:30

بالاخره درست شد. بالاخره بعد از هفت ماه دوندگی، هفت ماه پی گیری، هفت ماه اضطراب، هفت ماه تصویر ذهنی و هفت ماه صبر معاف شدم. یادمه از اولین روزی که وارد سربازی شدم به خودم می گفتم من یه راه حل پیدا میکنم، با هر قدمی که در رژه بر می داشتم می گفتم من معافیم رو جور میکنم. به این کار مطمئن بودم. سه چهار تا شورا رفتم، با کلی آدم صحبت کردم که پارتی بشن، کلی دم در اتاق این و اون منتظر ایستادم و خیلی سعی و تلاش کردم. یادمه که تو کتاب کیمیاگر نوشته بود اگه چیزی رو از ته قلبت بخوای تمام کیهان و هستی بهت کمک میکنن که به خواسته ات برسی. من به این جمله اعتقاد دارم. کار معافیم تو همون سه چهار ماه اول درست شد و بقیه اش انتظار بود برای اومدن نامه ی ترخیصم از دو تا خیابون اون ورتر تا پادگان که آخرش هم این نامه خودش نیومد و من با هزار بد بختی دستی آوردمش. حالا من منتظرم کارتم بیاد دم در خونه که امیدوارم مثل اون نامه با سرعت مورچه نیاد چون از نظام وظیفه تا اینجا کلی راهه !

پیوست : این شبهه برای بعضی ها پیش اومده که من از طریق همجنسگرایی معاف شدم که باید بگم اشتباه می کنند.

غرور

2006-07-05T18:27:00.000+03:30

بعضی مواقع آدم فکر میکنه داره بهترین کارو انجام میده، بهترین رفتار رو میکنه و باور داره خودش درست میگه، دچار تعصب میشه، خودش رو کامل میدونه. سر منم همچین بلایی اومد. فکر میکردم هر رفتاری که با میلاد میکنم درسته، همیشه من درست میگم و چون اون سنش کمتره، کمتر از این مسایل سر در میاره. ولی حقیقت جور دیگه ای بود. بعضی جاها من اشتباه میکردم و اون درست میگفت. اتفاقی که این هفته برام افتاد این موضوع رو برام مشخص کرد که منم مثل همه اشتباه میکنم و میتونه حق با من نباشه. برخورد میلاد با این قضیه بسیار پخته، عقلانی و قابل تحسین بود. برخوردی که شاید در مورد مشابه من نکنم و احساسی تر به موضوع نگاه کنم. برخورد میلاد به من این درس رو داد که برای اولین بار تو زندگیم به قضایا فقط از طرف خودم نگاه نکنم، یک کمی بیشتر انعطاف داشته باشم و به طرف مقابلم هم حق بدم.

متاسفم که گاهی با کارها و رفتارم میلاد رو از خودم رنجوندم.

وبلاگ میلاد رو میتونین از اینجا بخونین.

http://ablogformen2.blogspot.com

عشق....

2006-06-18T12:15:00.000+03:30

لبه تخت نشسته بودم و میلاد روی تخت داشت با بچه ها بازی می کرد و سر به سرشون می گذاشت و می خندوندشون. دو تا بچه، خواهرزاده و برادرزاده من. چند تا از فامیل ها و آشناهای من هم روی تخت نشسته بودن. نسیم خنکی از سمت دریا می وزید. بوی دریا که من خیلی دوسش دارم با بوی قلیونی که دست به دست می چرخید مخلوط شده بود.چایی می خوردیم. داشتم با یکی از دخترهای فامیلمون حرف می زدم و زیر چشمی میلاد رو هم می پاییدم. صدای خنده ی بچه ها، صدای خنده ی میلاد، صدای موج های دریا با صدای نوازنده ی دوره گردی که آکاردیون می زد منو به هیجان می آورد. شاد و خوشحال بودم و از طبیعت لذت می بردم. یهو میلاد بهم نگاه کرد و خندید. چشماش می درخشید. یهو فهمیدم چرا اینقدر خوشحالم ،چرا اینقدر آرامش دارم : من یکی رو دوست دارم. چون تو این چند سال یه چیزی در من کم بود که الان دارم : عشق. چون دوست دارم، دوست داشتن رو می بینم. چون عشق دارم، زیبایی ها رو می بینم و از همه مهمتر : آرامش دارم. این چیزیه که در حال حاضر خیلی منو ارضا میکنه.

کلیسای جامع سانتا ماریا

2006-06-06T23:28:00.000+03:30

مرد جوانی با چشمهایی که به شکل خاصی می درخشد، سرگذشت کلیسا را برایم تعریف می کند. اول یک بارو بوده. بعد از یکی از دیوارهایش برای ساختن یک نمازخانه استفاده کردند. دوازده سال بعد، نمازخانه به کلیسا مبدل شد. یک قرن بعد، کلیسا مبدل به یک کلیسای جامع گوتیک شد. کلیسای جامع لحظات پرشکوهی داشته، اما مشکلاتی در ساختمانش پیش آمد و تا مدتی متروک ماند. رویش تعمیراتی کردند که آن را از شکل انداخت، اما هر نسل گمان می کرد مشکل را حل کرده و نقشه های ابتدایی کلیسا را دوباره پیاده می کردند. بدین ترتیب در قرن های بعدی، دیواری اینجا بر پا می کردند، تیر آهنی آنجا خراب کردند، این سمت را تقویت کردند و پنجره های شیشه ای رنگی را باز کردند و دوباره بستند.

کلیسای جامع در مقابل همه ی این ها پایداری کرد.

درمیان داربست ها راه میروم و قالب های امروزی آن را نگاه می کنم. این بار معمار ها اطمینان داده اند که بهترین راه حل را یافته اند. ناگهان در وسط شبستان مرکزی، به نکته ی بسیار مهمی پی می برم : این کلیسا من هستم، این کلیسا تک تک ماست. بزرگ می شویم، تغییر شکل می دهیم، نقص هایی می یابیم که باید اصلاح کرد، همیشه بهترین راه حل را انتخاب نمی کنیم، اما با این همه به راه ادامه می دهیم، سعی می کنیم خود را سر پا نگه داریم، سالم بمانیم، احترام بگذاریم ..... نه به در و دیوار و پنجره ها، بلکه به فضای خالی دل، فضایی که در آن نیایش می کنیم و چیزی را میپرستیم که برای ما عزیزترین و مهم ترین است.

بله بی شک ما یک کلیساییم. اما چه چیزی فضای خالی درون کلیسای مرا آکنده؟

اِستِر، زهیر من.

او تمام فضا را پر کرده. او تنها دلیل زنده بودن من است. به اطراف نگاه می کنم، خودم را برای کنفرانس آماده می کنم و می فهمم چرا به پیشواز ترافیک و یخ جاده رفتم : رفتم تا به یاد بیاورم که هر روز باید خودم را بازسازی کنم، تا - برای اولین بار در سراسر زندگی ام - بپذیرم که انسانی را بیش از خودم دوست دارم.

قسمتی از کتاب زهیر - پائولو کوئیلو

آتش بس

2006-05-11T15:43:00.000+03:30

چند شب قبل با میلاد رفته بودم سینما. فیلم آتش بس از تهمینه میلانی. فیلم قشنگ و خوش ساختی بود. جریان سر یه زوج لجباز بود که کارشون به طلاق کشیده بود ولی موقعی که خانومه (مهناز افشار) میخواست مدارکش رو به وکیل بده اشتباهی به مطب یه دکتر روانشناس میره و دکتره بهشون کمک میکنه تا مسایلشون رو حل کنن. صحبت های جالبی هم راجع به کودک درون کرده بود که منو به یاد کتاب وضعیت آخر (از تومال آ. هریس) مینداخت. اینکه شوهر اون خانم (محمدرضا گلزار) در بعضی از موارد مانند یه بچه پنج ساله که هممون تو خودمون داریم رفتار میکرد و دکتره بهش کمک کرد که این بچه پنج ساله رو بشناسه. شوهره هم مدت ده روز با خودش کار کرد و برای کودک درونش نامه نوشت، ازش عذر خواهی کرد و در پایان اون ده روز اون عوض شده بود (البته یک کمی).

من یه دفتر دارم که معمولا همیشه احساساتمو توش مینویسم. همیشه سعی میکنم توش با خودم روراست باشم و دروغ ننویسم. تنها خواننده این دفتر هم خودم هستم. قبلا ها خیلی بیشتر تو این دفتر مینوشتم ولی مدتی میشه که کم به سراغ این دفتر میام. نمی دونم چه سری تو این نوشتن هست که تا من راجع به یه مشکل و یا حس بدی مینویسم، راه حل اون مشکل پیدا میشه و یا اون مشکل دیگه به بزرگی قبل از نوشتن نیست. برای همین هم دفتر من پره از مشکلات و احساسات منفی. هیچ وقت به این دید نگاه نکرده بودم که هر موقع که شاد هم هستم میتونم شادیهامو توش بنویسم. چیزی که این فیلم منو وادار به فکر کردن راجع بهش کرد.

یکی از چیز هایی که بعد دیدن فیلم آتش بس بهش فکر کردم قضیه "آشتی بودن با خود" بود. ما متشکل از ده ها و صدها روح و بعد هستیم که معمولا این بعد ها با هم در تعادل نیستن. ما باید این بعد ها رو تو خودمون بشناسیم و با اونها آشتی باشیم. حتی با کودک پنج ساله درون خودمون. حتی با گرگی که در ما خونه داره (گرگ بیابان رو حتما بخونین). شاید گهگاهی بد نباشه واسه اون کودک پنج ساله یه بستنی بخریم. گاهی به خودمون نامه بنویسیم و به خودمون بگیم که خودمونو همون طور که هستیم میپذیرم و دوست داریم.

این فیلم هم مانند فیلم های قبلی تهمینه میلانی یه رگه هایی از فمنیستی داشت. به عنوان مثال دکتره بیشتر شوهره رو مورد انتقاد قرار میداد و خانومه بیشتر راوی داستان بود. در اون ده روز شوهره رو نشون میداد که داره برنامه های دکتر رو اجرا میکنه و فقط به طور ضمنی اشاره شده بود که همچین برنامه ای برای خانومه هم هست. آخر فیلم هم شوهره داشت ظرف میشست و جاروبرقی میکشید ! در هر صورت برخلاف فیلمهای دیگه ای مثل هوو یا زیر درخت هلو که بعد از برگشتن از سینما آدم فکر میکنه پولش رو هدر داده، این فیلم ارزش دیدن رو داشت.

صبر

2006-04-30T14:24:00.000+03:30

بعضی وقتا تنها کاری که آدم میتونه بکنه صبر کردنه. باید بزاری زمان بگذره. همین.

ندونستن اینکه قراره چی پیش بیاد و ندونستن وضعیت خودت و اینکه مجبور باشی فقط صبر کنی تا نتیجه رو بفهمی، آدمو مضطرب میکنه. آدم گه گیجه میگیره و تقریبا از تمام کارهاش میوفته.

من الان تو این دوره مسخره هستم. باید صبر کنم. ولی مضطربم. گه گیجه دارم. نه میتونم مطالعه کنم نه ورزش کنم نه درس بخونم و نه هیچ کار دیگه ای. کلافه ام. هیچ کاری هم نمیتونم در موردش بکنم جز اینکه بزارم زمان بگذره. مطمئنم که نتیجه به نفع منه ولی این منتظر بودنه که منو عذاب میده. امیدوارم این دوران زود تر تموم بشه.

سال نو

2006-04-10T18:09:00.000+03:30

از موقعی که یادم میاد هیچوقت از عید نوروز خوشم نیومده بود. حتی موقعی هم که بچه بودم با اینکه همیشه عیدی های خوبی میگرفتم از عید بدم میومد. همیشه عید کسایی رو میدیدیم که از عید قبل ندیده بودیم و حتی ارتباطی هم با هم نداشتیم. جاهایی میرفتیم که از عید پارسال نرفته بودیم. با دیدن اونها باید خوشحال میشدیم، عید مبارکی میگفتیم، سال خوبی آرزو میکردیم و به سوال های تکراری نظیر کلاس چندمی؟ جواب میدادیم. همیشه این دید و بازدید ها که قبلش مامان کلی سفارش میکرد که این کارو بکن و اون کارو نکن و یا اینو نگو که فلانی حرف در میاره و ... باعث میشد که تو اون چند ساعت نتونم خودم باشم. یاد بگیرم فیلم بازی کنم و خودم رو اون طوری که اونها میخوان نشون بدم. همیشه برام جای سوال بود که مامان با اینکه میدونه فلانی حرف در بیاره و صفات خوبی نداره و مامان اصلا از اون خوشش نمیاد چرا پس به دیدنشون میره. تمام این خاطرات منو از عید بیشتر و بیشتر زده میکرد و همیشه عید برای من عذاب بود. تعطیلاتش به نظرم خیلی طولانی و کسل کننده بود و برام مضحک بود که چرا خیلی ها سال نو رو به هم تبریک میگن و کمتر عیدی یادم میاد که بهم خوش گذشته باشه و این قضیه در من باور شده بود که "عید ها خوش نمیگذره".

اما الان که بزرگتر شدم فکر میکنم خوش گذشتن و خوش نگذشتن یه انتخابه. من میتونم در هر شرایطی انتخاب کنم که بهم خوش بگذره یا نگذره. فقط باید یک کمی خوشبین تر به شرایطمون نگاه کنیم.

از عید سه سال پیش من تصمیم گرفتم که تعطیلات رو خوش بگذرونم و باور خودم رو تغییر بدم و انتخاب کنم که تو عید شاد باشم. از اون وقت تا حالا عید به یکی از قشنگترین تعطیلات من مبدل شده و دم عید به جای احساس بد و نفرت از عید، پر از شادی و شوق میشم، حتی سال قبل که به دلیل نبودن مامان اینا و خانواده ام در ایران تنهای تنها بودم. امسال عید هم خیلی خیلی به من خوش گذشت. دست میلاد درد نکنه که تو عید برام سنگ تموم گذاشت. من و خانوادم رو دعوت کرد خونشون و من تمام هفته دوم عید از جمله سیزده بدر رو با میلاد و خانواده ی خوبش بودم.

سال نو همه شما مبارک.

تجربه های سربازی

2006-02-14T16:48:00.000+03:30

از روز اولی که من وارد سربازی شدم، دیدگاهم نسبت به سربازی یاد گیری و بدست آوردن تجربه های جدید بود. الان هم که حدود دو ماه از سربازی میگذره، من خیلی تجربه های جدیدی بدست آوردم که اگه سربازی نمیرفتم شاید هیچوقت اونها رو تجربه نمیکردم. سربازی به من اعتماد به نفس بیشتری داد. توانایی هایی در خودم کشف کردم که قبلا ازش بیخبر بودم. کلا این دوماه سربازی برای من یه جور بازی بود، عین این بازی هایی کامپیوتری که هر لحظه مشکلی پیش میاد و باید اون رو به هر راهی که ممکنه حلش کنی. روزی نبود که برای من در پادگان مشکلی پیش نیاد و من در صدد حل اون مشکل نباشم. نگهبانی، نظافت بد، بازداشت در یگان، اعزام به بیمارستان و ..... که همه و همه رو من تونستم حل کنم. درسته که خیلی وقتها اضطراب داشتم، خیلی وقتها نا امید میشدم و خیلی وقتها به راهایی مثل جعل یا تقلب متوسل میشدم ولی همیشه با تلقین های مثبت و باور کردن خودم این مشکلات رو مرتفع کردم و سعی کردم راه حل پیدا کنم. از این خوشحالم که فرصتی بدست آوردم تا توانایی های خودم رو بالا ببرم و به اونا جامه عمل بپوشانم.

خیلی ها تو پادگان خودشونو قربانی شرایط میدونن و عملا به جای اینکه دنبال راه حلی بگردن تا شرایط رو برای خودشون بهتر کنن، مدام غر میزنن و از روزگار شکایت میکنن، به زمین و زمان فحش میدن و ناله میکنن. خیلی ها تو پادگان هستن که بواسطه ی مشکلات پزشکی قادر به انجام بعضی از کارها مثل نگهبانی و رژه نیستند ولی به جای مراجعه به بهداری و اعزام به بیمارستان و گرفتن مدرک از اونها که اصلا هم سخت نیست، به فرمانده بدوبیراه میگن که چرا اونها رو مجبور به رژه یا نگهبانی میکنه و به اونهایی که مراحل بالا گذروندن و معافیت از رژه و نگهبانی گرفتن هم چپ چپ نگاه میکنن و فکر میکنن اونها حقشون رو خوردن. همیشه یکی از دوستام یه مثلی میگفت که یکی همش به یه امامزاده دعا میکرده و دخیل میبسته که تو قرعه کش بلیط بخت آزمایی برنده بشه، بعد از یه مدت امامزاده میاد به خوابش و میگه : تو لااقل یه بلیط بخر که برنده بشی !

اصولا آدما تو هر شرایطی که باشن دو راه بیشتر ندارن : یا خوش بگذرونن و حال کنن، یا سخت بگیرن و غر بزنن. بالاخره هر شرایطی حتی شرایط بسیار بد یه خوبی هایی هم داره که باید سعی کنیم خوبیهاش رو ببینیم و مثبت فکر کنیم. اگه بخوایم سخت بگیریم و همش ناراضی باشیم به خودمون سخت میگذره.

...........

اين يک دو سه روز نوبت عمر گذشت

چون آب بجويبار و چون باد بدشت

هرگز غم دو روز مرا ياد نگشت

روزي که نيامده‌ست و روزي که گذشت

تلو

2006-02-03T19:36:00.000+03:30

تمام کسایی که سربازی میرن در دوران آموزشی علاوه بر اینکه آموزشهای مختلفی مثل رزم انفرادی، عقیدتی یا حفاظت اطلاعات رو میبینن، چند روز هم به اردوگاه میرن تا هم زندگی در چادر و در شرایط نسبتا سخت رو تجربه کنن و هم تیر اندازی کنن و هم رزم انفرادی رو به صورت عملی تمرین کنن و کلا اردوگاه مهمترین قسمت آموزشی حساب میشه به طوری که اگه کسی نره به احتمال زیاد تجدید دوره میشه.

من تا به حال اردوگاه نرفته بودم و چیزهایی که راجع به اردوگاه شنیده بودم، باعث شده بود اضطراب زیادی برای رفتن به اونجا داشته باشم. میدونستم که اونجا خیلی سرده و خیلی هم بد میگذره. اما مجبور بودم که برم. تصمیم گرفتم که شرایط رو برای خودم بهتر کنم. به دوستام تلفن کردم و دنبال کیسه خواب گشتم. یه لیست از وسایلی که اونجا احتیاج داشتم مثل دستکش و ... تهیه کردم و همه رو خریدم. اما بازم خیلی اضطراب و ترس از رفتن به اونجا داشتم.

اصولا میگن ترس عین بادکنک میمونه، باید باهاش مواجه شد و اونو ترکوند. موقعی که وارد تلو (اردوگاه نزدیک تهران، اول اتوبان بابایی) شدم، دیدم اونقدر ها که فکر میکردم بد نیست، حتی برام جالب هم بود. تا حالا این مدل زندگی رو تجربه نکرده بودم، هیچ موقع برام پیش نیومده بود که بخوام تو چادر و در هوای سرد بخوابم. احساس کردم که میتونم از اینجا هم تجربه های خوبی کسب کنم و مطالب زیادی یاد بگیرم.

روز اول حدود ساعت 10 به اونجا رسیدیم. هوا تقریبا آفتابی بود و خیلی سرد نبود. تقریبا تا ساعت 4 مشغول برپا کردن چادرها، نایلون کشیدن روی اونها برای جلوگیری از نفوذ باد، فرش کردن کف چادر و ... بودیم. شب در چادر ها مستقر شدیم. یکی از بچه های چادر ما شروع کرد به خوندن و شب اول خیلی خوش گذشت. فردا صبح که بیدار شدم یهو تمام اون منطقه رو از برف سفید دیدم و برف زیبایی هم در حال باریدن بود. ما رو زیر اون برف که لحظه به لحظه هم سنگین تر میشد به میدان تیر بردن. تمام روز دوم زیر بارش شدید برف مشغول تیر اندازی بودیم. برای تیراندازی میبایست روی زیلو دراز میکشیدیم و تیراندازی میکریم، اما چون زیلوها خیلی سریع از برف پوشیده میشد، موقعی که ما روی آنها دراز میکشیدیم گرمای بدن ما برفها رو آب میکرد و تمام تن ما خیس میشد. تا غروب که به سمت چادرها برگردیم تقریبا تمام بچه ها خیس خیس شده بودن. برف قطع شده بود و هوا صاف بود و تقریبا یخبندان شده بود. به طوریکه لباسهای من که کاملا خیس شده بود، یخ زده و عین چوب شده بود. وضعیت ما طوری شده بود که حتی فرمانده پادگان هم اومد و قول داد که ما رو زود تر از موعد و فرداش برگردونن. همه بچه ها داشتن از سرما یخ میزدن و لباسهای خیس و یخ زدمون سرما رو بیشتر نشون میداد. من که از قبل این پیش بینی ها رو کرده بودم و تقریبا مجهز تر از دیگران بودم (شلوار اسکی و کلی لباس گرم پوشیده بودم) باز هم سردم بود و شب موقع خواب حتی با کیسه خواب و 2 تا پتو روی اون داشتم یخ میزدم. به هر سختی که بود شب دوم هم گذشت و فرداش ما رو برگردوندن تهران. اونقدر وضعیت بچه های ما بد بود که بعد از ما تصمیم گرفتن بقیه گروهان ها رو یه صبح تا غروب ببرن و شب برشون گردونن.

هرچند که اون چند روز بهم خیلی سخت گذشت و خیلی سرد بود، اما من الان خیلی خوشحالم که رفتم. به اصطلاح آبدیده تر شدم. دیگه اگه قرار باشه برم جایی چادر بزنم و شب بمونم بلدم چی کار کنم و از نظر روحی مقاوم تر شدم.

یکی از چیز هایی که اونجا خیلی بهم آرامش میداد اس ام اس های زیبای میلاد بود که واقعا در اون شرایط سخت و هوای سرد منو گرم میکرد و امید میداد که همین جا ازش تشکر میکنم و واقعا دوسش دارم. امیدوارم که زودتر کارش درست بشه و بیاد تهران که ببینمش.

خیام

2006-01-23T13:55:00.000+03:30

دریاب که از روح جدا خواهی رفت

در پرده اسرار فنا خواهی رفت

می نوش که ندانی ز کجا آمده ای

خوش باش ندانی به کجا خواهی رفت

..........

این قافله عمر عجب می گذرد

دریاب دمی که با طرب می گذرد

ساقی غم فردای حریفان چه خوری

پیش آر پیاله را که شب می گذرد

.........

می نوش که عمر جاودانی این است

خود حاصلت از دور جوانی این است

هنگام گل و باده و یاران سر مست

خوش باش دمی که زندگانی این است

........

گويند بهشت و حور و کوثر باشد

جوي می و شير و شهد و شکر باشد

پر کن قدح باده و بر دستم نه

نقدي ز هزار نسيه خوشتر باشد

من اگه خدا بودم

2006-01-13T10:57:00.000+03:30

هر کسی جای خدا بود

شاهد این روزگار و این زمین زار

دست کم معجزه ای می کرد

برای بچه های بی کس و بیمار

اگه کفره کلام من . یکی حرفی بگه بهتر

وگرنه در بازی واژه . نمی بازم من کافر

صدای زنگ بی رحمی سر هر کوچه و برزن

به گریه می رسد از درد دل سنگ و دل آهن

...

اگه دیوار کجی ها رفته بالا تا ثریا

دست معمار خدا بود خشت اول من و ما

چه عیبی داشت اگه فردا جهان بهتر از این می شد

خدا می رفت و یک مادر پرستار زمین می شد

اگه کفره کلام من . یکی حرفی بگه بهتر

وگرنه در بازی واژه نمی بازم من کافر

صدای زنگ بی رحمی سر هر کوچه و برزن

به گریه می رسد از درد دل سنگ و دل آهن

من اگه خدا بودم

شهر بم هرگز نمی لرزید

دروغ

2005-12-31T00:05:00.000+03:30

آیا در زندگیتون دروغ گفتین؟

چند روز پیش که آنلاین شده بودم با یه وبلاگ آشنا شدم به نام یک عمر دروغ که نویسنده اون شایانه. مطلب جالبی نوشته بود در باره دروغ که همه ما خواه نا خواه درگیر اون هستیم و به همه شما توصیه میکنم مطلب شایان رو بخونین. بعد از اینکه مطلبش رو خوندم خیلی در این مورد فکر کردم و تصمیم گرفتم که در این مورد بنویسم.فکر کنم همه ما در بعضی مواقع دروغ گفته ایم. اگه کسی بگه که تا حالا دروغ نگفته، دروغ گفته. همه ما برای پیچوندن دوستامون، مخفی کردن مطلبی از پدر و مادر، دودر کردن این و اون و خیلی جاهای دیگه به دروغ متوسل شدیم. بعضی جا ها یه دروغ کوچیک باعث شده که مجبور بشیم دروغهای بزرگتری بگیم. بعضی مواقع هم دروغهامون برملا شد و کلی شرمنده شدیم. البته من بیشتر میخوام در اینجا راجع به دروغگویی در زندگی گی ها صحبت کنم.

بیشترین مورد دروغگویی در گی ها (در ایران) از نظر من دروغ گفتن به پدر و مادره. از خودم مثال میزنم. من هیچ وقت به خانواده ام نگفتم که گی هستم و حتی اگه از من بپرسند، دروغ میگم. فکر کنم در جامعه ایرانی دروغ گفتن به خانواده در خیلی از جاها نشانه احترام به خانواده ست. به عنوان مثال در خیلی از خانواده ها اگر پسری مستقیم به مادر خودش بگه که مثلا دوست دختر داره، به مامانه بر میخوره و بی احترامی حساب میشه ولی اگه همین موضوع رو از طریق یواشکی و خواهر پسره بفهمه به روی خودشم نمیاره. در حقیقت برای دروغ نگفتن -به نظر من- دو طرف باید منطقی باشند و ظرفیت حقیقت رو داشته باشند که متاسفانه اکثر پدر و مادر ها اصلا منطقی نیستند و در بعضی موارد ترجیح میدن دروغ بشنون تا حقیقت رو.

نکته دیگه اینه که اگه به پدر و مادرمون بگیم که گی هستیم، مسلما برخورد خوبی از پدر و مادر و خانواده خودمون نمی بینیم. در حقیقت ما با دروغ گفتن و تظاهر به استیریت بودن از برخورد بد و تاوانی که باید برای گفتن حقیقت بپردازیم، فرار میکنیم. هرچند که من به هیچ صورتی دروغ گفتن رو صحیح نمی دونم، ولی دروغ گفتن به خانواده را به مشکلاتی که بعد از گفتن به خانواده به وجود میاد، ترجیح میدم. شاید یه دلیل دیگش که من نمیگم این باشه که کلا این یه موضوع خصوصیه و خیلی به پدر و مادر ربطی نداره.

یه مورد دیگه که گیها به هم دروغ میگن، سکسه مخصوصا اگه با هم بی اف باشن. خیلی از گیها بعد اینکه با کسی بی اف شدن، کلی قسم میخورن که امکان نداره با کسی سکس کنن و .... و لی بعد از یه مدت شروع میکنن یواشکی سکس کردن. اصلا کاری به این قضیه ندارم که چرا سکس میکنن یا اینکار بده یا خوب، ولی اگه اینکارو میکنن به طرفشون بگن و حق دونستن این کار رو به طرفشون بدن، حتی اگه بعد از دونستن این کار رابطشون تموم بشه.

البته این مطلب نصفست و میخواستم بیشتر بنویسم ولی فردا باید برم پادگان و وقت ندارم. یه مدت نمیتونم منظم آپدیت کنم که از همتون پوزش میخوام.

سربازی

2005-12-20T02:58:00.000+03:30

یکی از چیز هایی که همیشه منو میترسوند، رفتن به سربازی بود. بعد از اینکه درسم تموم شد و فارغ التحصیل شدم، این ترس بیشتر و بیشتر در من نمود پیدا کرد. تو چند ماه اخیر خیلی سعی کردم راهی برای معافیت خودم پیدا کنم (از راه گی بودن اقدام نکردم و نمیخوام هم اینکارو بکنم) که متاسفانه به نتیجه نرسید و من معاف نشدم و هفته بعد هم اعزام میشم. روزی که کمسیون پزشکی داشتم و معلوم شد که معاف نشدم، خیلی برام روز بدی بود. خودم رو یه انسان شکست خورده میدیم. فکر میکردم تمام زندگیم نابود شده و من دیگه راهی ندارم. اما بعد از یکی دو روز تونستم خودمو آروم کنم و بشینم فکر کنم که حالا چیکار کنم. اولین فکری که به ذهنم رسید، امریه بود. یه لیست از کسایی که میتونستن بهم در این زمینه کمک کنند تهیه کردم و با همشون تماس گرفتم. قبلا یه جایی کار میکردم، به اونجا هم سر زدم. یکی از دوستام که تو لیستم نبود از این موضوع با خبر شد و قول کمک داد. البته کارهای من هنوز به نتیجه نرسیده و هنوز امریه هم ندارم ولی نکته اینه که دست از تلاش کردن بر نداشتم و دیگه خودم رو یه قربانی نمیدونم. عامل بودم و واکنشی برخورد نکردم (ر.ک. به کتاب هفت عادت مردمان موثر، استفان کاوی).

یه نکته مثبت دیگه ای هم که موضوع سربازی برام داشت، شناخت بهتر دوستام و بالاخص خانواده ام بود. بهتر فهمیدم که نقش من در خانواده ام چیه و چقدر میتونم روی کمک و حمایت اونها حساب کنم. در حقیقت خانواده من برای این موضوع - که از نظر من یکی از مهمترین موضوع های زندگی من هست - کمک زیادی نکرد، نه موقعی که دنبال کار معافی بودم و نه موقعی که دنبال کار امریه بودم. حالا دیگه میدونم در مقاطع بعدی زندگیم نباید از خانواده ام توقع و انتظار کمک زیادی داشته باشم. هرچند این بهاییه که دارم به ازای استقلال خودم میپردازم. این مهم نیست که کسی بهم کمک نکنه، بلکه مهم اینه که من هدف خودمو دنبال میکنم و همیشه دنبال راه حل هستم که به هدف خودم برسم.

نکته دیگه اینه که سربازی از نظر خیلی ها علافیه و هدر دادن وقت. از نظر عامه مردم سربازی 2 سال عقب افتادن از زندگی و کاره. ولی هنوز که سربازی من شروع نشده، من کلی تجربه به دست آوردم و دید بهتری پیدا کردم. تلاش میکنم که در طول سربازی هم تجربه ها ی بیشتر و بیشتری کسب کنم که همه اینها به رشد و بلوغ روانی من کمک میکنه. سعی میکنم که در این دوران یاد بگیرم و تجربه کسب کنم، لذت ببرم و برای رسیدن به هدفم تلاش کنم و سعی میکنم که سربازی برای من اتلاف وقت نباشه. سربازی یک مرحله از زندگیه منه که منو به هدفم نزدیک میکنه و یه وقتیه برای مطالعه، یادگیری و کسب تجربه.

یک سفر/ یک پسر

2005-12-14T23:24:00.000+03:30

یک - دوشنبه صبح رسیدم شهرشون. بهش تلفن کردم و گفتم که من ترمینالم. اونم تو راه بود و داشت میومد دنبلام. تا حالا همو ندیده بودیم، فقط عکس از هم دیده بودیم و وب کم. خیلی هیجان زده بودم. کلی راه از تهران رو برای دیدن اون اومده بودم. بهم تلفن کرد که کجای ترمینال هستم. از دور که داشت میامد شناختمش. قیافش همونی بود که تو وب کم دیدمش ولی تو وب کم خیلی جدی نشون میداد که از روبرو اصلا اینطور نبود. میدونستم خیلی قد بلنده ولی فکر میکردم قدش بلند تر از این باشه. بعد سلام علیک و روبوسی رفتیم تو ماشینش. هی زل زده بودم و بهش نگاه میکردم. اونم همینطور که رانندگی میکرد دزدکی بهم نگاه میکرد. گفت خوشحالم که بالاخره بعد 4 ماه دیدمت.

دو - از یه پیغام ساده شروع شد. براش پیغام گذاشتم که دوست دارم بیشتر باهم آشنا بشیم و اون هم از این پیشنهاد استقبال کرد. تو این 4 ماه خیلی بهم نزدیک شدیم و من احساس کردم وقت اون رسیده که همو از نزدیک ببینیم. برنامه هام رو جور کردم و با خودش مشورت کردم که کی بیام که به درسش لطمه نخوره و راه افتادم. تو راه افکار عجیبی داشتم. که چرا دارم میرم؟ چرا واسه کسی که فقط ازش چندتا عکس دیدم و چند بار تلفنی حرف زدم دارم میرم؟ اگه خوشم نیاد چی؟ اگه اون خوشش نیاد؟ و اگه هردوتامون خوشمون بیاد، بعدش چی؟ من تهران و اون اونجا.

سه - شاید خیلی ها کاری که من کردم رو نکنن. خیلی ها بلند نمیشن هزار کیلومتر برن تا کسی رو که 4 ماهه باهاش چت میکنن رو ببینن. ولی من برای خودم رفتم. برای دل خودم. برای اینکه حسم میگفت برو. خیلی هم خوشحالم که رفتم. اگه من چیزی میخوام باید براش تلاش کنم. فکر نمیکنم واسه کسی یه بی اف از اسمون براشون بیافته، یا تو تاکسی نشسته باشه و یهو پسر آروزوهاش کنارش بشینه و در خوبی و خوشی باهم زندگی کنن.

چهار - از قبل باهم قرار گذاشته بودیم که اگه از هم خوشمون نیومد حتما به هم بگیم. وقتی که بالاخره تو هتل روبروی هم و تنها نشستیم ازش پرسیدم. همون جوابی رو شنیدم که خودم آماده کرده بودم بگم. وقتی که پیشش نشستم و دستم رو کردم تو موهاش احساس کردم که دارم میلرزم. حس نا آشنایی نبود. قبلا هم تجربه اش رو داشتم. تپش قلبم، لرزیدن بدنم، هیجان درونی ام همه و همه خبر از یه حس قشنگ میداد. نه، نمیگم که با یه نگاه عاشق شدم بلکه اینو دیدم که میتونم عاشقش بشم، میتونم بهش دوست داشتنمو نشون بدم و میتونم در کنارش آرامش بگیرم. به این فکر کردم که من در زندگی خودم خیلی آدم های جور واجور دیدم ولی شاید 2 نفر بودن که من این حس رو بهشون داشتم.

پنج - انقدر تو این دو روز احساس خوب ازش گرفتم که نیمدونم کدومش رو بنویسم، انقدر بهم خوش گذشت که نمی دونم کجاش رو تعریف کنم. وقتی روز اخر باهم رفتیم کافی شاپ و تا 2 ساعت بعدش قرار بود من برگردم، ازش تشکر کردم و بهش گفتم که لحظات خیلی خوبی با تو گذروندم و متشکرم که این دو روز رو با من بودی، گفت اومدنت همراه با هیجان و شادی بود و خیلی خوشحالم که برای من اینهمه راه اومدی ولی رفتنت برام سخته. دیدم که چشاش قرمز شد و پر اشک.

شش - شاید تا چند ماه دیگه نتونم دوباره ببینمش، نمیدونم اصلا چی پیش میاد. من سربازم و معلوم نیست کجا میوفتم، اون دانشگاه داره و بعدشم سربازی، شاید فرصت های با اون بودن خیلی کم باشه، شاید روزی هم بیاد که با هم باشیم، ولی خوشحالم که هنوز میتونم عاشق باشم، که هنوز ظرفیت دوست داشتن رو دارم، که هنوز میتونم محبت های یکی دیگه رو درک کنم. از این خوشحالم که دیدمش، از این خوشحالم که تونستم احساس خوبی بهش بدم و مهمتر از همه خوشحالم که با پسر مهربان، با ادب، خوش تیپ و احساساتی مثل اون آشنا شدم.

بچگی ....

2005-12-10T13:45:00.000+03:30

وقتی بچه بودم، شاید موقعی که 8 یا 9 سالم بود، به اصرار خواهرم که خیلی از من بزرگتره تمامی شعر صدای پای آب سهراب رو حفظ کردم. اون زمان حفظ کردن یه شعر نو اونم مثل صدای پای آب که حدودا 35 صفحه بود خیلی برام مشکل بود، تازه تقریبا هیچی ازش سر در نمی آوردم. اما خواهرم میگفت که بزرگتر که بشی میفهمیمی. از اون زمان تا حالا که 15 سال میگذره، هر موقع که این شعر رو خوندم یه برداشت متفاوت ازش داشتم که متاثر حال هوای اون دورانم بود. الان دیگه خیلی از قسمت هاشو یادم رفته، ولی هر موقع که کتاب سهراب رو ورق میزنم و به این شعر میرسم به یاد خیلی از خاطراتم زندگیم می افتم. هنوزم به این بلوغ نرسیدم که تمام این شعر رو درک کنم ولی هنوز این شعر برام تازگی داره و بعضی از جا هاش رو خیلی دوست دارم. سهراب محبوبترین شاعر منه و همیشه شعر های سهراب رو من تاثیر زیادی داشته.
.

اهل کاشانم، روزگارم بد نیست
تکه نانی دارم، خرده هوشی
.

زندگی آب تنی کردن در حوضچه اکنون است .........

پیوست : از تمامی دوستانی که نظر گذاشتن و منو تو جمع خودشون پذیرفتن متشکرم

سخن اول

2005-11-29T16:19:00.000+03:30

سلام

فکر کنم اول لازم باشه خودم رو معرفی کنم. من روزبه اتحاد (اسم مستعار منه !) هستم. در تهران ساکن هستم و تنها زندگی میکنم. درس مهندسی خوندم و الان دیگه کم کم باید برم سربازی ! گی هستم وبیست و چهارسال دارم. در حال حاضربی اف (انگلیسی بنویسم قاطی میشه) ندارم ولی از یکی خیلی خوشم میاد که فعلا داریم میبینیم چی میشه. من تو این بلاگ میخوام خاطراتمو بازگو کنم که امیدوارم خوشتون بیاد. این خاطرات ممکنه خاطرات روزانه، حوادث زندگی من، سکسهای من و .... باشه. که چون کون گشاد هستم و تایپ فارسی برام سخته ممکنه دیر به دیر آپدیت کنم. البته تمام این خاطرات با اسم های مستعار نوشته میشه که کسی از هویت من با خبر نشه. (خب تو ایران هستیم دیگه). فعلا بلد نیستم اینجا نظرات (کامنت) بزارم ولی قول میدم بزودی این کارو بکنم. ازهمین الان هم میخوام اولین مطلبم رو بنویسم.

امروز 5شنبه تعطیل رسمی در تهران (به علت آلودگی هوا) بود. ساعت 2 با تلفن یکی از دوستام بیدار شدم (آخه درسم تموم شده و ماه دیگه میرم سربازی ،الان کاملا بیکارم) بعد از صبحانه که فقط یه چایی میخورم یکمی کتاب خوندم. یکمی ماهواره دیدم. چون خیلی دلم برای دوستم تنگ شده بود (همونی که ازش خوشم میاد، اسمش میلاده) بهش تلفن کردم. بیچاره داشت درس میخوند و کلی اعصابش خط خطی بود. خیلی حرف نزدم. بعدش آنلاین شدم که یکمی دانلود کنم. امشب هم با یکی از دوستام رفتم شام بیرون. یه رستوران هست که خیلی آرومه و من و دوستم معمولا 5شنبه ها میریم اونجا. هم آرومه هم غذاش خوبه. ساعت 11 هم برگشتم. یکمی آنلاین شدم و با بهترین دوستم که الان ایران نیست چت کردم. اسمش افشینه و تو اروپا زندگی میکنه. گی هست و من 5 ساله که باهاش دوستم. شاید لازم باشه ازش بیشتر بنویسم . خیلی پسر خوبیه، ازم بزرگتره و تو اروپا داره تحصیلاتش رو ادامه میده. من و افشین همیشه به هم کمک میکنیم و همیشه باهم رو راستیم، اگه از یه کاری خوشمون نیاد یا یکیمون داره اشتباه میره بهم تذکر میدیم. و کلا دوستی خوبی باهم داریم، حالا باهاش بیشتر آشنا میشین. خلاصه داشتم ازش میپرسیدم که برای میلاد که قراره هفته دیگه میبینم چی بخرم؟ (شما نظری ندارین؟) یه کم باهاش چت کردم و الان هم که دارم مطلب مینویسم. چون ساعت 2 بیدار شدم فکر نمیکنم حالا حالا ها خوابم ببره. فعلا بسه! برم ببینم میتونم پابلیش کنم یا نه! چند تا وبلاگ هم باید برم و موجودیتم رو اعلام کنم . تا بعد ...... ؛